Home BLOG 001. LEVEN IN GEVANGENSCHAP VAN VRIJHEID

Daar ga ik dan, met de billen bloot, zo voelt het, tot op het bot gekrenkt, niks meer van over en toch wil ik dit met jullie delen. Lang heb ik getwijfeld, gewikt en gewogen maar hoe open ik over alles ben, NOOIT vertel ik trots dat ik een schuldenaar ben, te boek sta als een wanbetaler, een berg schulden heb en dat ik geen ene rooie rotcent te besteden heb, NOOIT. Om maar meteen met de deur in huis te vallen, begin 2012 ben ik persoonlijk failliet verklaard om in december datzelfde jaar door een gerechtelijke uitspraak te kunnen doorstromen in een schuldhulpverleningstraject. En dat valt zwaar, ook al blijf ik altijd relativeren en weet ik dat er mensen zijn die het slechter hebben, ik wil jullie laten zien hoe een schuldenaar gebukt gaat onder het altijd moeten puzzelen met geld. Wat zijn de breekpunten, hoe ver gaan sommige dingen eigenlijk, waar blijft je trots, wie zijn je vrienden, wat moet je laten, wat moet je doen?

Met mijn verhalen en ervaringen hoop ik een taboe te doorbreken dat er ondanks de crisis nog altijd rust op het leven van een armoedzaaier. Het begint al in den beginne, het moment dat je het ‘je vrienden’ gaat vertellen, zoetjes aan, stapje voor stapje, ontmoeting per ontmoeting en dan altijd het juiste moment zoeken, met lood in je schoenen de afspraak plannen omdat je weet dat je wat kwijt wil. Hoe zullen ze reageren? ‘Hoe heeft het zo ver kunnen komen? Wat is eraan vooraf gegaan?’ Vrienden kennen mijn verleden en weten hoe een en ander ontstaan is, digitaal wil ik er kort over zijn en kan ik het niet spannender maken dan een nasleep van een scheiding, een gerechtelijk ontslag, een depressie, een daaruit voortvloeiend geschil met een agent, en door ellende ontstane post een ‘brievenbusangst’ gecreëerd.

Als je op een dag door de bomen het bos niet meer ziet en voor elke dag een overlevingstactiek bedenkt dan kun je de stress van de boodschappen die de letters op het papier aan je toevertrouwen er gewoonweg niet meer bij hebben. Ik had gewild dat er op dat moment iemand was die alles van me overnam, mijn zaken regelde en mijn belangen behartigde, ik was op en zelf echt niet in staat te vechten tegen een muur van zoveel negativiteit. Na twee jaar ontstaat er dan een flinke achterstand welke niet op een redelijke wijze valt in- of op te lossen. Dan krijg je te maken met ZOVEEL instanties dat je ook daarin verdwaald, het doet je de moed opgeven en je laat opnieuw je hoofd hangen, moddert nog een jaar aan, probeert overal aan de bel te trekken maar voelt je ongehoord.

Het laatste jaar voor mijn faillissement heb ik zonder warm water geleefd, afgesloten, badderen deed ik met pannen gekookt water en waande me dan soms in ware luxe. Op de dag dat je alles uit handen geeft ga je naar huis met een heel verlicht gevoel, alsof je een groot deel van je ballast hebt achtergelaten. Dikwijls roep ik dat elke euro schuld zich als kilo heeft omgezet en als zware last op je schouders rust. Ik ben persoonlijk flink wat duiten schuldig dus je kunt je voorstellen hoe ik soms letterlijk gebukt ga onder deze bagage. Vanaf dat moment ben je in ieder geval verzekerd van geld, een paar tientjes per week maar er is geld, en hoe fijn is dat? Dat zorgt al voor zoveel rust! Tel daarbij op de lege brievenbus, mijn post word allemaal doorgestuurd naar mijn bewindvoerder, ik vind het HEERLIJK!

Ik heb letterlijk het gevoel dat ik op adem kan komen, de enveloppen die ik ontvang zijn sinds een jaar meestal de leuke poststukken als kaartjes met lieve boodschappen, van lieve vrienden die je een hart onder de riem steken. Van alles maak je mee als je aan het randje van leven leeft, want dat is het, hoe hard je ook mee wil doen door de beperking van het leven in ‘gevangenschap van vrijheid’ sta je aan de zijlijn van het leven. Het zijn de kleine dingen die het doen, die je leert kennen, leert zien, horen, voelen en proeven in tijden van crisis.

Similar articles
2 1292

2 2099

Leave a Reply