Home BLOG 003. NEE DIE IS ER NIET……….. OF TOCH WEL?

In het verleden ben ik werkzaam geweest als afdelingssecretaresse bij verschillende organisaties, je leert mensen telefonisch om de tuin te leiden, zoveel mogelijk telefoontjes te filteren. Managers vergaderen veel of zijn buitenshuis dus is het belangrijk dat de secretaresse zoveel mogelijk zelfstandig kan werken en de beller naar alle tevredenheid kan helpen. Ik was een kei in het afhouden van onzinnige telefoontjes, glashard vertellen dat iemand er niet is terwijl die naast je staat. Toch voelt dat voor mij niet prettig, ik krijg in sommige gevallen toch een soort medelijden, heb het gevoel dat ik iemand in de zeik neem……. het past me niet. In het dagelijkse leven ben ik juist een flapuit, woorden verlaten mijn mond nog voor ik erg in heb. Iemand voor de gek houden lukt me dan ook niet omdat ik aan alle kanten eerlijkheid uitstraal, een leugentje om bestwil is aan mij ook niet besteed, ik voel me het beste bij transparantie.

Als ik zelf eens een instantie MOET bellen dan raak ik bij voorbaat al recalcitrant, mijn nekharen gaan overeind bij het bespeuren van een belscript. Niet alleen het afhouden maar ook de slijmerigheid waar het vandaag de dag mee gepaard gaat “Goedenmiddag BLADIEBA, u spreekt met HOE NEEM IK JOU IN DE ZEIK? met IK DOE MIJN STINKENDE BEST…… waarmee kan ik U van dienst zijn?”.Steevast komen er van die standaard zinnetjes voorbij, vooral bij de grote jongens, de commerciëlen, de Amerikaanse firma’s, allergisch ben ik er voor………. bah, bah, bah!! Helaas ontkom je er niet aan en kan ik er een sport van maken de belscripts te omzeilen door heel andere vragen te stellen, een leuke opmerking te maken, het telefonische ijs te breken zodat je een ontspannender gesprek krijgt en ik me op die manier beter geholpen voel……….. ALS MENS.

Met de komst van een bewindvoerder en een curator in je leven komen er zomaar twee instanties bij. Ik ben zelf van het ‘doe maar normaal’ en probeer dit altijd af te dwingen bij mensen waar ik mee ‘werk’, lekker informeel, amicaal, los, ongedwongen maar beleefd. Van meet af aan spreek ik ze beiden aan met de voornaam, dit voelt voor mij vertrouwd en ik wil ook dat ze dat terug doen. Met ge-meneer en mevrouw heb ik niks, laat staan als men mij aanschrijft met ‘Geachte mevrouw’, ik krijg er de bibbers van…… dergelijke briefhoofden voorspellen vaak niet veel goeds. Ik houd de lijntjes graag kort. Vanuit de WSNP ben en blijf je zelf verantwoordelijk voor wat je doet en mogen er ook geen nieuwe schulden gemaakt worden, een goed contact met je bewindvoerder is dus van essentieel belang, gevoelsmatig stel je al je vertrouwen op hen in.

Onlangs hadden we een afspraak op kantoor gepland om een en ander qua communicatie en de stand van zaken te bespreken. Om dergelijke afspraken vragen wij zelf, wij willen graag weten wat er speelt en welke mogelijkheden er nog wel zijn. De eerste anderhalf jaar van ons traject hadden wij een hele lieve, meelevende, begripvolle jongedame die onlangs het toneel heeft verlaten voor het aankomend moederschap, ze keert niet meer terug waardoor wij gedwongen een nieuw hoofd toegewezen kregen. Hier gingen bij ons ook de nodige frustratie aan vooraf, het is voor ons niet zomaar een hoofd maar iemand die een onderdeel van je bestaan is geworden omdat je min of meer afhankelijk bent van degene die jou belangen behartigd, dat is dat hoofd voor ons.

Ons nieuwe hoofd houd er een andere manier van communiceren op na en kan kwetsend en belerend uit de hoek komen. Dit hele traject en die emmer met bagger hebben wij al over ons uitgestort gekregen alvorens wij in de WSNP terecht kwamen, deurwaarders en incassobureaus zijn afgestudeerd in het kapot maken en afbreken van je trots. Op het moment dat je onder bewind komt te staan, je al anderhalf jaar onderweg bent, je stinkende best doet om weer financieel gezond te worden…. dan is het niet leuk als men je nog een trap na geeft. Dat laatste gebeurt regelmatig met ons nieuwe hoofd, ik ben er van overtuigd dat zij niet bewust bepaalde uitspraken doet maar wil haar wel in de ogen kunnen kijken en haar vertellen wat het met mensen doet.

Onze afspraak zou onder andere daarover gaan, even de lucht klaren en iets ophelderen inzake een dwangbevel wat de Belastingdienst ons onlangs oplegde over een door hen ingediende aangifte. De nalatigheid van reageren vanuit het bewind naar de Belastingdienst, hoe kan het tot een dwangbevel komen? Al onze post wordt rechtstreeks doorgestuurd? Door toevalligheid zijn wij hierachter gekomen hebben zelf met de Belastingdienst gebeld en vragen ons nu af of er nog meer dingen niet soepel verlopen, het is immers allemaal een vertrouwenskwestie en dat is nu even beschaamd. De afspraak kwam al moeilijk van de grond, het nieuwe hoofd had er geen oren naar. Toen wij ons verhaal bij de curator neerlegde vond hij een afspraak wel op zijn plaats, binnen 24 uur kwam er een afspraak tot stand.

Daar stonden we dan voor de dichte deur. Bij de bewindvoerder MOET JE ALTIJD aanbellen, dan kijken ze op de camera wie of wat er voor de deur staat en bepalen ze vanaf de andere kant van het scherm of ze wel of niet open doen. Het duurde en het duurde, we hoorden gerommel aan de deur en een vreemd hoofd deed open…….. “de afspraak waar u voor komt is verzet, heeft u dat niet per mail gekregen dan?”………….. “EUHH nee….”. Enfin, ergens is er iets verkeerd gegaan maar op de vraag of we onze mevrouw de bewindvoerder mochten spreken kregen we het antwoord “die is er niet vandaag”…………. Ja……. ja……..? Vaag verhaal en met hangende schouders maar weer op huis aan, daar draaide ik het nummer en vroeg naar betreffende mevrouw “sorry, maar die is telefonisch in gesprek”………. “maar ze is er wel?”………. “JA zal ik vragen of ze u terug belt?”. Ik antwoordde met een schamele “nee…. laat maar” en voel me ZO in de zeik genomen!! We hebben nog tweeënhalf jaar voor de boeg…………. de lood zakt me soms echt in de schoenen, voor hen is het werk, zijn wij een dossier, omgekeerd beheersen hun een groot deel van ons leven #HUIL

Similar articles
2 1292

2 2099

Leave a Reply