Home BLOG 004. EENZAAM BEZOEKUUR

Er zijn van die dagen dat ik het allemaal niet meer zie, niet meer trek, dat ik me afvraag waar ik het eigenlijk allemaal voor doe en hoe ik die tweeënhalf jaar die ik nog voor de boeg heb uit moet zingen. Voor de buitenwereld klinkt het makkelijk…… een schuldsanering en dan ben je er vanaf, even door de zure appel heen bijten. Dat die appel op sommige dagen extra zuur is valt vaak niet uit te leggen.

Met de huidige stand van zaken durf ik niet zo goed om extra geld te vragen. Ik noem het altijd maar extra geld omdat dit buiten het gewone leefgeld valt, onder extra geld versta ik dan ook reiskosten, kleedgeld, geld voor een cadeautje, geld voor medicijnen of andere dingen die je niet kunt kopen van de € 75,- waar je een hele week boodschappen van moet doen.

Oma sukkelt al tijden met haar gezondheid en is vorige week geopereerd, we leefden die week nog zuiniger waardoor we wat geld konden gebruiken voor benzine en ik zo een bezoek kon brengen aan de patiënt. Voor het weekend mocht oma alweer naar huis en zou ze door verpleging thuis de nodige zorg krijgen, fijn voor oma want thuis herstel je vaak toch het prettigst. Ook fijn voor ons, zo kunnen wij gemakkelijker een bezoek brengen, een boodschap voor haar meebrengen of haar helpen met een klusje in en om het huis. Echter na vier dagen verging oma ZO van de pijn dat ze haar weer hebben opgenomen.

Ik maak me nu niet alleen zorgen om haar herstel maar ben ook intens verdrietig dat ons budget het deze week niet toe laat haar een bezoekje te brengen. Mijn moeder is op vakantie, mijn zus enkele dagen voor haar werk in het buitenland en de rest van de familie woont ver weg en heeft het druk met werk. Als ik op de klok rond tijden dat het bezoekuur begint draait mijn maag steevast om, in gedachten zie ik oma kijken naar een deuropening waar dit keer WEER GEEN bezoek voor haar uit komt. Ik voel me machteloos, kan oma niet bellen omdat ze bijna doof is en heb het gevoel haar in de steek te laten.

Volgende week dan eindelijk de afspraak met de bewindvoerder, en zal ik proberen uit te leggen wat dit allemaal met je doet en in hoe verre het doorwerkt, in hoeverre je niet mee kunt doen aan de gewone activiteiten van het leven. Het is niet gemakkelijk om een NEE te moeten verkopen, afwezig te zijn omdat je de middelen niet hebt om ergens te komen……….. zeker niet als het dan gaat om het bezoeken van je eenzame zieke oma waarvan je weet dat haar dag weer goed is als ze ook maar even een glimp van je heeft op kunnen vangen. Dat maakt deze hele kwestie extra wrang en het lukt me dan ook niet dergelijke gedachten aan de kant te schuiven, ik voel me een onmens…….. al kan ik er niks aan doen.

 

Similar articles
2 1292

2 2099

Leave a Reply