Home BLOG 006. CRISIS IN HUIZE ZERA

Toen ik de naam van mijn blog koos had ik NOOIT kunnen denken dat de ontgelding zich in zo’n korte tijd ZO rap aan zou dienen, nog erger dan het ooit was geweest. Wat heb ik me KLOTE gevoeld de afgelopen weken, keihard down-under ben ik geweest, doorgedraaid, oververmoeid, aan het eind van mijn Latijn, kapot en ingestort. Het gebeurde op een dinsdag, de beloofde afspraak met onze bewindvoerder stond voor die ochtend gepland, ik had slecht geslapen en het gesprek in gedachten al 100x gevoerd. Met de zenuwen in mijn lijf gingen we die kant op, ik wilde ze laten inzien hoe het voelt om je in een ondergeschikte, afhankelijke positie te bevinden, hoe het voelt om ALTIJD te moeten vragen, hoe het voelt om met kapot ondergoed aan het lijf rond te lopen en je er op je werk in te moeten omkleden.

Want dat werken is iets dat de verkering KEIHARD doet, in 5-ploegendienst, dag, nacht en avond. Bijna nooit ziek en zo trouw als een hond aan het bedrijf en zijn collega’s, hij heeft er inmiddels al 22 dienstjaren opzitten bij deze werkgever, zeldzaam in deze tijden. Het is ook iets dat vertrouwd voelt, het geeft vastigheid, zorgt voor zekerheid en daarmee voor ons ook veiligheid. Wat het een en ander echter zo wrang maakt is het feit dat je van je inkomsten geen reet meer terug ziet, alles gaat naar de bewindvoerder en wij hebben het te stellen met € 75,- per week. Een enkele keer kun je om extra budget vragen voor bijvoorbeeld kleding, medicijnen of in ons geval soms een rouwstuk. Verder ga je helemaal terug naar de basis.

En met die basis hebben wij op zich niet zoveel problemen, vinden we het een sport om uit te zoeken wat je waar het goedkoopst kunt krijgen, let niet alleen op prijs en artikel……. NEE kijk naar de inhoud, HOEVEEL KRIJG JE VOOR WAT? Wat kunnen we goedkoop en veel maken? Hoeveel dagen kun je daarvan eten? Hoeveel laags wc-papier en hoe dik is de rol? Soms lijkt iets goedkoop maar als je even verder kijkt dan je neus lang is kom je er al gauw achter dat je WERKELIJK OP ALLES MOET LETTEN!! Het houd je creatief, scherp en bewust maar soms, heel soms is het best een zware last.

Dit alles is een perfecte formule voor een inzinking, tel daarbij op de arrogante houding van een bewindvoerder, die jouw situatie niet anders ziet dan dat je deze zelf hebt gecreëerd, en denkt het zich om diezelfde reden te kunnen permitteren je verbaal nog even na te trappen. Als of het allemaal nog niet genoeg is. Wat veel mensen niet weten is dat wij het bewindvoerdersbureau zo’n € 124,- per maand betalen voor het behandelen van ons dossier. Mogen wij daar dan op zijn minst klantvriendelijkheid en begrip van verwachten? Mogen wij dan verwachten voor vol aangezien te worden? Mogen wij dan scherp, verbaal sterk en soms eens in huilen uitbarsten? Mogen wij dan niet wijzen en vragen naar fouten of nalatigheid die hen te verwijten zijn? Zonder mensen zoals wij hebben zij geen werk, geen brood op de plank, realiseren ze zich dat wel? Wij zijn in feite gewoon klanten.

Uiteraard loop ik met dit hele pakketje klachten ook bij een psycholoog. Maar ik mag er toch vanuit gaan dat men bij dergelijke instanties weet hoe schrijnend sommige gevallen kunnen zijn en hopelijk tijdens de opleiding cijfertjes ook een stukje sociaal meekrijgen? Dat ze voet bij stuk moeten houden als je om extra geld vraagt dat er niet is kan ik daar volkomen inkomen, het is echter wel de toon die de muziek maakt. Toen wij onlangs om extra geld vroegen voor de versleten boxers van de verkering en onze nieuw hoofd zei dat daar geen budget voor was in verband met het belastingdienstincidentje, werd ik toch wel een beetje pissig. Er was ons door ons oude hoofd nog € 100,- toegezegd, dit was nog niet gestort, ik vroeg telefonisch simpelweg waar het bleef en met een dergelijk antwoord ging ik niet akkoord, door nalatigheid van hen moest de verkering er zo bij lopen? Dat gezegd hebbende deed de bewindvoerder het af met “Oh dus als je je zin niet krijgt ga je drammen?”.

Tijdens het gesprek waar het hoofd van ons hoofd en onze curator ook aanwezig waren, gooide ik deze zin erin en sloot af met “hoe zou jij je voelen als iemand dat tegen je zou zeggen?”. Ik werd voor leugenaar uitgemaakt en voelde dat ik weg moest, ik zou ontploffen, kon dat mens wel door elkaar schudden……………. Ik een leugenaar?? Pffff, hoe kwam zij dan aan die rode vlekken in haar nek? Ter voorbereiding had de verkering enkele van zijn gare crisis slips meegenomen, zonder gene, dat raak je wel kwijt, ze weten ALLES van je. Hij zou zijn woorden kracht bijzetten en toonde de vergane glorie, dan konden ze zien hoe triest het gesteld was, dat we niet om extra geld vragen voor een avondje uit of andere ‘dure dingen’. Niet geheel sjiek, het hoofd van ons hoofd trok een akelig gezicht en plaatste een voor mij verkeerde opmerking, door het lint ging ik……… ik was voornemens het gesprek te verlaten maar niet voordat ik haar die slip van dichtbij had laten zien, ik wierp haar een exemplaar toe, alvorens ik wegbeende…………. Gevalletje “HAD IK NIET MOETEN DOEN”………..

Niets ontging me, ik stond op scherp, was overprikkeld en na dit gesprek in een crisis beland, 12 dagen opgenomen geweest, ik moest uitrusten, bijkomen, er was niks meer van me over. Naast dit hele crisispakket lopen parallel de gangbare sores des levens, de sterfgevallen, de ruzies, teleurstellingen, afwijzingen, afscheid, gedoe met exen, een heftig ontslag en de gewone baaldagen. Mijn emmer was vol, ik had mijn portie wel gehad. De dag dat ik het crisiscentrum verliet zei ik op de terugweg tegen de verkering “ik ben bang om te leven, bang om de telefoon op te nemen, bang voor de inhoud van de brievenbus, mijn mailbox”. ’s Avonds hing ik lekker in mijn vertrouwde hoekje in de bank, mijn harige vrienden om me heen, overdenkend wat er allemaal was gebeurd, beduusd was ik, het leek wel een film waar ik in was beland. ’s Nachts was ik wat onrustig, kon de slaap niet vatten, werd om de paar uur wakker en viel dan voor ruim een uur niet meer in slaap, zo’n onderbroken nacht hakt er altijd goed in.

Ik stond rustig op, belde vriendin C. en werd aan het einde van het gesprek op mijn mobiel gebeld, het was mijn zus………….. “Hoi zus, hoe gaat het? Hoe was het thuiskomen? Heb je goed geslapen?” Na alle vragen beantwoord te hebben veranderde ze van toon “Zus, ik heb niet zo leuk nieuws……………. Oma gaat vandaag sterven…………..”

We hebben de uitvaart inmiddels gehad, ook om extra geld voor bloemen gevraagd…………. HOEVEEL kan een mens hebben?!

 

Similar articles
2 1292

2 2099

Leave a Reply