Home BLOG 009. ZERA MOET VERWERKEN

Het opklimmen vanuit een crisis gaat niet gemakkelijk, met vallen en opstaan, bang om weer te glijden. Al voel ik me elke dag iets beter, krijg ik met de week meer, betere, mooie en goede inzichten, het kost me zoveel energie. Langzaam ontdooi ik weer, wissel ik weer van gedachten met vrienden en bekenden. In tijden van crisis kruip ik in mijn schulp, zoek de rust op, kan geen prikkels meer verdragen en ben voor niemand aanspreekbaar, het kan me allemaal gestolen worden. Als je eenmaal op dat punt beland is het moeilijk en eng om je weer ergens aan vast te houden, maar zonder perspectief is dat soms verdraaid lastig.

In tijden van crisis draai je overuren, het is ware topsport. De buitenkant ziet een sterk mens maar van binnen ga je langzaam kapot, opgevreten door de stress, kaal geplukt, letterlijk en figuurlijk strontziek. Ik had maarliefst 17 kilo ondergewicht, zag de kamer draaien bij het opstaan, kon geen 8 kilometer meer lopen, voor een energiek persoon als ik is dat erg. ALLES KOST MOEITE!! Elke beweging, elke activiteit, elk woord dat je uitspreekt, werkelijk alles kost energie en dat besef je pas als je het niet meer hebt. Om de bodem van die put te bereiken heb ik dan ook het nodige voor mijn kiezen gehad. Nooit hang ik het zielige type uit, probeer een sterk mens te zijn maar dat je letterlijk zo terug gevloten kunt worden door je eigen lijf is beangstigend.

Het heeft allemaal zo ver moeten komen, zo ver om een punt te bereiken waarop ik mezelf nu heel goed in acht kan nemen, kan luisteren naar de innerlijke stem. Uiteraard gaat dat gepaard met moeilijk inslapen door eindeloos gepieker ‘HOE KAN HET DAN BETER?’. Het verdriet dat ik de afgelopen jaren op mijn bordje kreeg is nou niet bepaald van lichte klasse, nee naast de aanloop naar ons faillissement toe hadden we ook nog te maken met externe factoren, dingen die je niet in de hand hebt, verdriet waar je op dat moment mee te dealen hebt, verdriet omdat het niet anders kan, verdriet omdat het moet. Zo ontvielen ons de afgelopen jaren zo’n tien dierbaren, mensen in onze directe omgeving, ook verloren wij enkele huisdieren, vond er een heftig ontslag plaats en tig van dat soort zaken waarvan ik het bestaan heb weg gestopt. Ik moest wel, overleven, we holden van het één naar het ander zonder adempauze. Dat ik op mijn bek zou gaan………….. ERGENS, dat kon niet uitblijven.

Nu ik weer thuis ben, weer in het ‘normale’ moet ik weer vooruit en dat lukt me aardig. Tijdens een van mijn nachtelijke piekerepisodes bedacht ik me dat het me beangstigd om die hele beerput open te trekken, heb ik wel verwerkt? Wat moet ik nog verwerken? En hoe verwerk je dan? Moet je er bewust mee bezig zijn? Daar heb ik namelijk niet altijd de tijd voor gehad…………. Moet ik nu die hoofdstukken één voor één nog eens lezen? Is dat de truc? Ik zag een grote berg voor me, een hele berg ellende, waar moest ik beginnen?

Al jaren leef ik met lijstjes, ze geven me houvast en zorgen ervoor dat ik de dingen doe die ik moet doen, omdat ik altijd weer een feestje vind om iets af te strepen. Ik startte de dag na mijn gepeins met het maken van een lijstje, de hoofdlijnen van de life events van de afgelopen jaren, wat was er nou eigenlijk allemaal ECHT gebeurd? En waar ben ik nou eigenlijk bang voor? Toen ik het zo in een keurig overzicht zag staan, het in categorieën had onderverdeeld kreeg ik eigenlijk al wat meer rust. Van alle doden, ontslagen, rechtszaken en ellende bleven er uiteindelijk nog maar 9 hapklare brokken over. Ik zie ze nu alle negen als een uitdaging, ik ga ze uitdiepen en doen wat ik moet doen om los te kunnen laten. En ik denk al weer groots, sommige events wil ik creatief uitwerken en letterlijk loslaten op een bijbehorende bestemming. Kortom (ver-)werk aan de winkel!

Similar articles
2 1292

2 2099

Leave a Reply