Home BLOG 010. ZERA GAAT VOORUIT

Zo’n harde onderuitgang van een crisis doet wat met je. Draaide het hoofd nog geen overuren dan doet dat het nu wel. Zo’n crisis kun je eigenlijk vergelijken met een uit de hand gelopen of te lang aanhoudend paniekaanval, waarin je gedachten de volledige regie hebben. Om dat te doorbreken moet je soms tot de bodem gaan om van daaruit nieuwe inzichten op te doen, een nieuw licht te laten schijnen op wat er nu werkelijk speelt. Je bent als het ware de NU even kwijt, en dat geeft mij een beangstigend gevoel.

Tijdens het voorbereiden van mijn Hersentocht schreef ik ooit eens een blog over het leven met lijstjes en hoeveel houvast ik daaraan heb. Op momenten dat de crisis dreigt te ontstaan raak ik vervreemd van mijn lijstjes, ik heb ze nog wel maar als één grote wir-war in mijn gedachtegang, de papieren lijstjes zijn verdwenen. Toen ik vanuit de crisis weer thuis kwam nam ik me dan ook stellig voor om me weer met mijn lijstjes bezig te houden. Wilde ik vooruit dan moest ik dat voor mezelf uitstippelen. Zo begon ik al snel met het bijhouden van de agenda, ik werd gedwongen, met zo’n 4 afspraken in de week wordt het anders een onoverzichtelijk gedoe. In diezelfde agenda geef ik de dag een cijfer, ’s avonds overdenk ik de dag en stel mezelf de vraag welk cijfer ik eraan zou hangen. Dit alles om mijn gemoed te registreren, terug te kunnen kijken wat me zwaar valt en waarom bepaalde dagen zo laag scoren. Wat kan ik er aan verbeteren op zulke dagen? Moet ik meer rust inbouwen, heb ik de week té vol gepland, zijn er veel onverwachte dingen gebeurd? Het verschaft in ieder geval een hoop inzicht.

Tijdens een van mijn nachtelijke piekeruren overviel mij de hoeveelheid verdriet van de afgelopen jaren, vanaf 2006 is het eigenlijk allemaal DIKKE SHIT!! Mijn agenda telde maarliefst 17 uitvaarten en allemaal binnen de hechte sfeer van familie of goede vrienden, daarnaast verloren we nog wat dieren door ziekte, raakten we financieel aan de grond en speelden er nog wat factoren waar ik geen invloed op had, ik noem ze externe ruis. Plots zag ik die hele berg externe ruis voor me, het is wel veel, en wat moet ik ermee? Allemaal onverwerkt verdriet, hoe ga je daarmee om? GA DAAR MAAR EENS AAN STAAN.

De volgende ochtend stond ik moe en lusteloos op, ik voelde me verdrietig en realiseerde me dat ik nog een lange weg te gaan heb. Ik sprak die dag twee van mijn vriendinnen en legde ze mijn angst voor, vertelde ze dat zelfs de arts in de crisis had gezegd dat het “allemaal wel wat veel was”. Beiden zijn geen ervaringsdeskundige maar bieden mij ALTIJD een luisterend oor en laten hun licht schijnen over mijn verhaal waardoor ik vaak weer even verder kan. En dat kon ik, als lichtflitsen kwamen de gedachten, de ideeën om alles te kunnen verwerken, vorm te kunnen geven en te ordenen in mijn hoofd.

Ik opende een nieuwe sheet in Excel (mijn favo schema-lijstjes-maak-programma) en voerde één voor één de LIFE EVENTS in (life events zijn grote gebeurtenissen in een mensenleven). En het waren er nogal wat, ik telde er zo’n 25………… VIJFENTWINTIG heftige voorvallen in een tijdsbestek van zo’n 6 jaar. Nu het zo voor me stond begon de berg vorm te krijgen, ik deelde de events in in categorieën, alle overleden mensen bij elkaar, al het verdriet van de hele financiële teloorgang alsook onze lieve dieren die wij hebben moeten laten gaan. Er bleven 9 subgroepen over, vanuit deze invalshoek ben ik verder gaan kijken, HOE EN WAT KAN EN MOET IK HIERMEE??

Geregeld denk ik terug aan mijn bijzondere Hersentocht, welke rol kan dat spelen in dit verhaal? Vaak put ik kracht uit de herinneringen waarop ik lichamelijk niet meer kon, ik wilde door en ging door, vroeg soms het uiterste van mezelf. Je moet door, gewoonweg omdat je in Nederland niet middenin een dorp je kamp op kunt slaan. Plots zag ik mijn life events als een etappe, van de 9 categorieën die er over bleven zou ik een reisplanning maken, dat ging me goed af dat had ik bewezen.

Ondertussen ben ik al de hele week druk met het plannen van het tweede deel van de ‘Hersentocht’ dit keer ga ik de strijd aan met de hele berg onverwerkte emoties. Het is de bedoeling dat ik mezelf toe sta een bepaalde periode (bijvoorbeeld een tijdblok van 2 maanden) stil te staan het verdriet en de emoties die horen bij de events uit die groep, ik wil iets schrijven en een sterretje keramieken om heel heel bewust bezig te zijn met al het leed. Uiteindelijk zullen er 9 sterretjes ontstaan welke ik ga brengen naar een plaats in Nederland die voor mij symbool staat voor dat verdriet, ik laat ze vrij, waarmee hoop ik mijn verdriet een echte plek te kunnen geven, het los te kunnen laten op een daadwerkelijke eindbestemming.

Een en ander staat in de kinderschoenen, ik ben nog druk met het uitwerken van alle gedachten en schema’s. Zo bestaat er inmiddels een lijst met reisadvies die bestaat uit huisregels als regelmatige slaap, gezonde voeding, veel schrijven, het bijhouden van mijn lijstjes, tijdens de reis geen uitvaarten meer (omdat deze mij teveel energie kosten), en goed bij mezelf en mijn gevoel te blijven. Om een en ander vol te kunnen houden zorg ik ervoor dat er minstens eens in de maand een LEUK life event plaats vind, iets van de bucket list of een bezoek aan iemand die ik lang niet heb gezien. Voor deze hele reis, welke ik zie als psychische revalidatie, heb ik zo’n twee jaar uitgetrokken. Ik mag mezelf toestaan deze periode de pijn nog eens te voelen, omdat ik mezelf daar in het verleden niet altijd de tijd voor kon geven. En twee jaar voor 9 hapklare brokken moet toch te doen zijn?

Ik vind het spannend maar heb weer vertrouwen, ben mijn reis rustig aan het voorbereiden, mijn bagage aan het uitzoeken, de bestemmingen aan het bepalen en de nodige info aan het vergaren. Uiteraard houd ik jullie op de hoogte van mijn ontwikkelingen en wil ik jullie laten delen in mijn weg naar de top van de berg…………… There we go!!!

Similar articles
2 1292

2 2099

Leave a Reply