Home BLOG 011. ZERA’S PERSOONLIJKE RAMP

Wat is ze stil? JA, ik ben totaal uitgeblust, de balans opmaken van de afgelopen maanden en me voorbereiden op een hectisch begin van het nieuwe jaar. Ik heb er geen zin, zie er als een berg tegenop en daarom mag het wat mij betreft wel vast voorjaar worden. De decembermaand is niet alleen een tijd vol rennen, vliegen, hollen, boodschappen, afspraken, geldzorgen, plannen, regelen en alles gauw op de valreep nog even in orde maken voor de feestdagen en het naderende nieuwe jaar. Wat beweegt ons? We lopen allemaal als een kip zonder kop door de winkels, gretig op zoek naar allerhande cadeaus en lekkernijen. Voor mensen met een smalle [lees: lege beurs] zijn dit pijnlijke momenten, wij kunnen niet meedoen aan deze hype.

Als er dan ook nog een natuurramp gebeurd met verschrikkelijk leed voor velen, er hele acties op touw worden gezet voor giro 555 dan voel ik me zo klein…….. HOE graag ik iets zou willen, mijn budget laat het niet toe. Ik zap dan ook gauw voorbij als er vanuit Hilversum besloten is een nationale inzamelingsactie te houden, te confronterend. Al het leed waar ik met mijn smalle beurs niks aan bij kan dragen, het geeft me een rot gevoel want ik heb het hier immers beter dan menig slachtoffer in het rampgebied. Ik mijd elke berichtgeving over de ramp, wat je niet ziet bestaat niet. Het bezorgd me een rot gevoel, dat ik weg wil lopen voor de feiten, ik kan niet anders het slokt me op. Het komt te hard binnen en laat me zien hoe ik met lege handen sta, terwijl ik graag de helpende hand zou willen zijn, ik kan niet.

Deze ramp heb ik dan volledig langs me heen laten gaan. Voor mijn eigen bestwil, mijn hoofd zit te vol en kan er simpelweg geen rampbeelden meer bij hebben. Enkele maanden weet ik dat geopereerd moet worden, mijn persoonlijke ramp. Niet te vergelijken maar het drukt wel zwaar op mijn gemoederen, ik stelde het uit, wilde er niet aan maar weet dat ik er niet onderuit kom.

Twee jaar geleden besloot ik bewust kinderloos te blijven en liet me steriliseren, onze financiële situatie liet geen ruimte voor de komst van een kindje. En als we straks in 2016 schuldenvrij zijn dringt bij mij ook de lichamelijke tijd, word het dan niet eens tijd om te genieten? Eens te kunnen doen wat ik zo graag zou willen, vakantie, een bezoek aan een festival, een concert, een avondje uit eten, het opknappen van de woning, een nieuwe jas kopen zonder te puzzelen uit welke lengte of breedte het dit keer moet komen. Nee, ik vind dat geen plek voor een kindje, een nieuw leven, een echt mens dat onder jouw verantwoordelijkheid valt. Ik wil vooral zelf weer eens mee kunnen doen.

Een jaar geleden begonnen de klachten, heftig bloedverlies, ontzettende krampen en pijnen met uitvalverschijnselen naar mijn benen. Terug naar de huisarts om van daaruit met een verwijzing door te kunnen naar de gynaecoloog, waar we tot de conclusie kwamen dat het beter is het hele handeltje te verwijderen in verband met verklevingen van de eerdere ingreep. De afgelopen weken stonden in het teken van onderzoeken, ziekenhuis in, dokter hier, dokter daar, uitslag afwachten, gesprekken, ziekenhuis lunches en stalen zenuwen. Voor mij een persoonlijke ramp, een herstel van 6 weken!! Hoe ga ik dat volbrengen? Ik mag niks, kan waarschijnlijk ook niet veel en zal me meer dan ooit gevangen voelen in een lijf waar ik geen kant mee op kan……………… HELP!!

Het hele circus staat gepland in het begin van het nieuwe jaar, de dokter moest eerst zelf nog onder het mes. Ik bereid me in de tussentijd voor door het huis op te ruimen, nieuwe pyama’s aan te schaffen, nieuw ondergoed, leesvoer te organiseren en zoveel mogelijk activiteiten te verzinnen die ik zittend of liggend uit kan voeren. Voor mij geen gezellige kerstboom, lampjes en ander feestgedoe……….. ik ben er niet voor in en sla een jaartje over. Eerst de focus op de gezondheid om van daaruit weer op te kunnen bloeien. Was het maar vast lente……….. ZUCHT!!

ANGSTVDDOKTER

 

Similar articles
2 1342

2 2150

Leave a Reply