Home BLOG 013. HOE GAAT HET EIGENLIJK?

Een vraag die heel vaak gesteld wordt als je verteld dat je WSNP-er bent, ‘hoe het allemaal zo gekomen is’,  het is iets waar ik niet graag over praat en vaak probeer te omzeilen, ik vind het allemaal al erg genoeg. In mijn geval berust het hele WSNP verhaal op een verbroken relatie en een opgelopen brievenbusangst. Ik raakte depressief en durfde geen envelop te openen omdat ik bang was voor de inhoud, ‘WAT NU WEER?!’ Ik graaide de leuke post er tussenuit om voor de andere stukken heel gauw mijn ogen te sluiten. Je zult begrijpen dat dat niet de beste manier is, ik kon niet anders.

Nu dat allemaal achter me ligt en ik de schaamte voorbij ben richt ik me voorzichtig weer op de toekomst. We moeten vooruit, er komt een dag dat ik schuldenvrij verklaard wordt, vanaf dat moment zal ik er ALLES aan doen om nooit meer op dit punt te komen, NOOIT meer zo diep in de put. Dat dit alles niet alleen met financiën te maken heeft zullen veel mensen begrijpen, veel mensen ook niet. Een schuldenlast gaat veel verder dan alleen wat cijfertjes en papierwerk. Het maakt je kapot en is een grote aanslag op je zelfvertrouwen.

Wat mij bevreemd is dat er vanuit de bewindvoering nooit naar gevraagd word. We betalen keurig elke maand zo’n € 126,- voor de behandeling van ons dossier maar mogen verder niet teveel vragen of moeilijk doen. Vanuit de WSNP wordt niet meegekeken, er vind geen trajectbegeleiding plaats, van bijvoorbeeld hoe om te gaan met het weekbudget, of we het redden, wat we anders zouden kunnen doen, hoe we het in de toekomst denken te voorkomen? Helemaal niks van dat. Ik zie dat als een gemiste kans, je doorloopt het traject om vervolgens weer alle vrijheid te krijgen. Hoe dan?

Ze kunnen toch bedenken dat er veel meer schuil gaat achter een schuld? Wij zijn echt niet de enige, als ik om me heen kijk en een alleenstaande moeder zie stoeien in drukke tijden als deze, dan breekt mijn hart. Niemand die zich om haar of haar kinderen bekommerd, niemand!! Vanuit een organisatie als het bewind zou er toch op zijn minst voor dat bedrag wat meer ondersteuning verleend kunnen worden? En niet in financiële middelen, wel in het steken van een hart onder de riem. Hoe leuk zou het zijn als ik vanuit het bewind een kerstkaart had gekregen, een simpel tekstje waarin ze mij vertellen dat het goed gaat en dat we precies op de helft zijn, even stimuleren. Wat kost dat? En wat levert het op? Nee vanuit het bewind hoef je niks te verwachten, geen advies of hulp op dat vlak. Ik vind ze bijna net zo eng als de deurwaarders waar we in het verleden mee te maken hadden. Wel het handje ophouden en eisen maar een beetje menselijkheid of meedenken is ver te zoeken.

Je houd de mensen niet betrokken en zorgt ook niet voor een fundering na de schone lei verklaring…… Nogmaals een gemiste kans. Zo gaat het dus…………. eigenlijk.

 

Similar articles
2 1342

2 2150

Leave a Reply