Home BLOG 026. DOODSANGSTEN

De afgelopen jaren heb ik flink aan mezelf gewerkt, de spiegel voorgehouden en mezelf andere patronen aangeleerd. Maar gisteren gebeurde het weer. Tijdens een huiselijke vergadering met de verkering ontschoten mij woorden en dingen die ik liever voor me had gehouden. Iets dat me vaker gebeurt wanneer de boog gespannen staat. Er komt een kant van mij naar boven waar ik bang van ben. Het lijkt wel alsof de duivel langzaam de overhand neemt. Ik baal van mezelf, van mijn woordkeuze en raak verdrietig als ik me in de ander verplaats. In diegene die mij moest aanhoren en me hoogstwaarschijnlijk niet begrijpt maar wel mijn snoeiharde woorden moet incasseren. Als zo’n moment is gepasseerd ben ik leeg en herhaalt zo’n gesprek zich daags erna nog in mijn bovenkamer.

Mijn zelfbeeld laat nogal te wensen over. Na zo’n uitbarsting ben ik het meeste boos op mezelf, en verdrietig omdat weer die donkere kant aan het daglicht komt. Ergens is daar weer die ruimte geweest. Hoe dan?! Nu weet ik dat ieder mens een donkere kant heeft. Maar die van mij is soms wel heel somber. Omdat ik zo erg van mezelf baal en bang ben dat ik hier nooit meer vanaf kom ga ik nu iets openbaren wat vele van jullie niet zullen verwachten. Ik vind het eng om het zo het weide web op te gooien, maar ik weet dat ik niet de enige ben:

Ik heb soms een doodswens…

Echt waar. De wens om er niet meer te zijn en het verlangen naar eeuwige rust in de bovenkamer is op sommige dagen heel sterk aanwezig. Ik herinner me de gezichten van de overledene die ik gezien heb, allen heel sereen en met een bepaalde rust. Hoe zal het zijn? Het lijkt me heerlijk rustig.
Te moeten leven met een achtbaan in je hoofd, flashbacks waar je geen grip op hebt en stemmen die je allerlei vreselijke dingen naroepen, dat is geen pretje. Geen therapeut kan mij geruststellen. Elke dag sta ik op met dit zwaarmoedige gevoel. Elke dag in de waakstand, wie kan of zal mij als eerste ontvallen?

Vandaag was mijn doodswens heel actief. Ik raak dan onbereikbaar voor een gesprek en richt me op zulke momenten alleen maar op mijn eigen dood. Want die komt. Ooit. Dat is een gegeven. Dat mijn omgeving niet kan dealen met dat feit is logisch. Ik wil zelf ook niemand verliezen. Toch bezorgd die dood mij zoveel angst. Ik weet niet meer hoe ik moet houden van mijn verkering, mijn dieren en mezelf. De afgelopen jaren heb ik maar wat vaak van dichtbij meegemaakt hoe het is als die iemand waar jij zoveel van houd keihard wordt opgehaald door de dood. Dan is het afgelopen. Je staat met lege handen. Het enige dat je eraan overhoud is een daverend groot verdriet, een gat, een leegte en een onverdraaglijke pijn. Dat is wat de dood mij tot op heden heeft gebracht.

Ik ben niet bang voor de dood zelf, wel voor de manier waarop. Maar al te graag houd ik zelf de touwtjes in handen. Maar soms vraag ik me af of ik ooit weer ECHT zou kunnen genieten van het leven. Zonder al die angsten. Dat ik weer kan leven en liefhebben. Dat ik HET weer kan voelen. De laatste jaren doet het leven mij pijn. Er is tot op heden nog niemad geweest die echt iets voor me kan doe. Wat kunnen ze doen? Niemand kan iets voor me doen. Niemand kan me garanderen dat de dood niet meer aanklopt. Doodeng!

2 replies to this post
  1. Ha die Zera,
    Druk bezig met bij lezen (was een tijdje ziek) en nu aanbeland bij dit schrijven.
    En hier moet ik even op reageren. Voor het sterven daar is heb je het beleven van leven.
    Geen eenvoudige zaak in de tijden waarin we verkeren. Leven draagt veel in zich,pijn,verdriet,afzien,en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik denk dat elk mens wel speelt met de gedachte om er niet meer te zijn. Er zijn volgens mij ook tijden dat voor jou de hemel blauw is met een stralende zon
    Je hebt het niet gemakkelijk in je leven als ik lees wat jij beleeft. En het opgeven is een optie,in deze weet ik waarover ik schrijf. Natuurlijk kan ik je niet helpen, dat is echt iets wat je zelf moet doen. Ik kan je wel (als je dat wil) een keer een E-mail sturen met wat ik onderneem als de zon schijnt in een zwarte hemel.
    Geen oplossing, want die heb ik niet in huis. Ik wens je veel liefde en warmte toe. En nu ga ik weer verder met lezen

Leave a Reply