Home PLOG DI 20 JAN – EEN GOED BEGIN, PUPPY SNUFFELEN, EEN KLEINE BOODSCHAP...

DI 20 JAN
VANDAAG EEN GOEDE DAG, DE REBOUND VAN MIJN CRISIS LOOPT OP HAAR EINDE WAARDOOR IK VOORZICHTIG WEER KAN GENIETEN VAN DE DINGEN.

20150120_091530(0)
08.30 uur: Heerlijk geslapen, het hoofd begint langzaamaan weer wat beter te voelen. Onderwijl ik een ochtendplas doe laat ik het bad vol lopen. Goed begin!

20150120_092258
Ik ren naar beneden voor het maken van een kop thee en het ophalen van een boek.

20150120_092311
Want ik doe gelijk een hoofdstuk van dit.

20150120_102633
Afgedroogd en aangekleed. De verjaardagskalender zegt dat er morgen een paar jarigen zijn. Daarop schrijf ik wat kaarten.

20150120_134154
Welke ik tijdens het uitlaten van de honden direct op de post doe. Het is fris buiten maar wel aangenaam. De nu nog gele treurwilg steekt mooi af tegen de lucht.

20150120_134159
Ik kan niet wachten tot de mooiste boom in de straat weer groen is. Dat zou betekenen dat we naar buiten kunnen zonder jas.

20150120_135307
Zodra ik de honden thuis heb afgezet pleeg ik nog wat telefoontjes en ga dan onderweg met twee bakjes soep.

20150120_164202
De eerste geef ik hier af.

20150120_150518
En met de volgende loop ik naar Y.

20150120_150603
Zodra ze de deur opendoet snel ik haar voorbij. Er zijn baby’s. AAN DE KANT, MAAK PLAATS!!

20150120_152446
Laat mij dat eens van dichtbij bekijken.

20150120_151444
En ruiken. Ooit eens aan een pup geroken? Dan hoef ik U niet te vertellen wat die geur met je doet.

20150120_151339
KIJK!

20150120_151423
Het zijn er twee. Een jongen en een meisje. Prinses Mandy en Prins Robin.

20150120_151850
Uren… en uren…

20150120_152208
… en uren, kan ik me hiermee vermaken. Nieuw leven geeft hoop en vertedert.

20150120_152538
Nog een kusje.

20150120_152543
En hup terug naar je moeder. Je moet nog groeien, dus eten.

20150120_152938
Dan heb ik de handen leeg voor een bakkie.

20150120_163701
Y. is bezig met een eigen website. Onlangs heb ik haar op weg geholpen met de tekst en een opmaak. Hier worden we geassisteerd door een student aan huis. De lucht in met die pagina!

20150120_170237
Aan het einde van de middag belt de verkering, hij is wakker. Niet lang daarna loop ik naar huis en gaan we gezamenlijk onderweg voor een kleine boodschap in de stad.

20150120_175533
Als de buit binnen is gaan we gelijk door. We hebben helemaal geen zin om de hele stad te doorkruisen. Op naar rust en ruimte op de boerderij.

20150120_175556
Aan meis d’r jas is te zien dat het kouder wordt. De haren gaan wijd staan wat zorgt voor isolatie. Gek he? Je zou juist denken dat ze de jas strak dicht trekken. Echt mensen, van die natuur kunnen wij nog wat leren.

20150120_192832
Op de terugweg bedenken we wat we vandaag eens gaan eten. Voordeel van een nieuwe voorraad, er is nog keuze. We gaan unaniem voor spruiten. Ik weet niet wat het is maar ze smaken me goed de laatste tijd.

20150120_200627
Als de zon buiten nog op zich laat wachten trek ik ons exemplaar aan huis weer eens uit de hoek. Als ik eenmaal lig en mijn MP3 aanzwengel klinkt Madonna uit het apparaatje… ‘If we took a holiday… HOLIDAYYYY!!’ Met mijn ogen dicht waan ik me voor heel even op een Zuid Europees strand.

20150120_205437_LLS
Na afloop schiet ik in een comfortsuite, zet een kop thee en trek deze lolbroeken uit de kast.

20150120_211350
De avond is nog jong, we hebben dus de tijd nog het één en ander van de schijf te kijken. Aan Celblok H. kwamen we gisteren niet toe. Het is de laatste aflevering van het tweede seizoen, jammer! Wij vinden het allebei een erg goede serie en de rol van gevangenisdirecteur wordt heel goed neer gezet door Barbara Pouwels. Zo goed en echt dat je gewoon een hekel aan dat mens krijgt. Doet me denken aan dokter Erik van Medisch Centrum West. Wie kent hem niet? Ik kan me nog herinneren dat hij op straat in elkaar geslagen werd door een stel figuren die hem in de realiteit ook aanzagen voor een monster. Als je het mij vraagt spreken we dan wel over een knap staaltje acteerwerk.

20150120_220029
Voordat de verkering een nieuwe dienst in gaat hebben we nog even. Mooi. Dan kijken we de nieuwste Roze Wildernis ook nog even weg.

20150120_220057
Op een Argentijnse zoutvlakte slaan ze hun kamp op. Tof om te zien dat de band tussen vaders en zonen is versterkt. Hier en daar zijn nog wat verbeterpunten maar het begin is er. Er worden emoties uitgesproken waar men jaren aan voorbij ging. Het raakt me. Als de eindtune inzet gaat manlief richting werk. Ik bel nog wat met een vriendin en duik dan diagonaal het grote lege bed in.

Dag dag…

Similar articles
2 replies to this post

Leave a Reply