Home PLOG EEN PLOGGER-DE-PLOG… LOG… BLOG

EEN PLOGGERDEPLOG... LOG... BLOG
HOE HET MET ME GAAT. WAT GEBEURDE ER NOU EN WAAROM LASTE IK ZO ABRUPT EEN PAUZE IN?

20150730_110327
Om met de deur in huis te vallen. Het gaat gemiddeld rond een 6 de afgelopen week. Voldoende maar het kan beter, zoiets? De voet speelt nog altijd parten en dwingt me het rustig aan te moeten doen. Mijn hemel; DIT IS ZO NIETS VOOR MIJ!! Zo, dat gezegd hebbende geeft het U een aardig beeld van hoe ik mezelf de afgelopen weken behoorlijk in de weg zit. Normaliter ben ik super actief, ik ren, vlieg en hol van hot naar her. Altijd en overal met volle aandacht. Ik heb geen zitvlees en ben hier simpelweg niet voor gemaakt. Maar wat moet dat moet om erger te voorkomen. Enfin, ik zit dus. Mijn dagen vul ik verder met wat schuifelen in en om het huis en knuffelen bij de gele. Ik probeer nog altijd mijn boek uit te lezen maar vind nul concentratie. Ik bel veel met vriendinnen, gratis en voor niks via ons all-in abonnement voor internet en telefonie. De tv staat al een paar weken uit en dat bevalt me prima, rust aan de kop. Alle uitjes zijn uitgesteld tot het moment waarop ik weer mobiel ben. Ik lig in bad en heb ook veel geslapen. Het is allemaal nodig om weer op te laden.

WO-19-FEB
Ik neem u mee naar het moment waarop ik mijn eerste plog publiceerde. 19 februari 2014, zo’n anderhalf jaar geleden. Ik kwam vanuit het niets en trok U gelijk mee in mijn dagelijkse beslommeringen. Vriendin Luna enthousiasmeerde mij destijds voor een plekje in het digitale en gaf daarmee het laatste zetje om te durven. Destijds verkeerde ik in een behoorlijk depressieve periode en trok ik liever mijn dekbed over mijn oren dan dat ik me aan de buitenwereld toonde. Het ploggen heeft me veel gebracht en voelde op sommige momenten als een soort van therapie. Het gaf ritme, structuur en het verplichte me tot kijken naar de mooie dingen in het leven. Ik durf te beweren dat dat mijn herstel enorm bevordert heeft. Daarnaast kreeg ik te maken met lezers, voor mij totaal vreemden die reageerden aan de hand van een simpel dagverslag. Soms direct, soms wat persoonlijker middels mail. Ik kreeg de eerste fanmail over de post en pinkte daar een traantje bij weg. Het gaf me weer vertrouwen en een ontzettende powerboost. Veel ploggers waren oorspronkelijk bloggers waardoor U als lezer vaak meer achtergrond informatie heeft van diegene met wie U zo meeleeft. Ik heb zo nu en dan eens wat geventileerd in een blog of plog maar voor mezelf gevoelsmatig nooit het hele verhaal kunnen doen.

20150727_130053-1
Nu anderhalf jaar later gaat het stukken beter met me en begin ik langzaam vertrouwen te krijgen in de voor mij belangrijkste persoon op deze wereld: MEZELF. Het voelt nog erg wankel en mijn lichaam fluit me nog geregeld terug maar de durf begint te groeien. Als kind schreef ik dagboeken vol, maakte ik tijdschriftjes en droomde ik ervan ooit een boek uit te geven. Door alle negativiteit waarin ik de afgelopen jaren geleefd heb ben ik mijn durf voor het schrijven verloren. Ik houd zelfs al jaren geen dagboek meer bij omdat ik bang ben dat iemand er ooit in zou lezen. Toch ging ik online. En nu? Nu vind ik het tijd worden voor wat anders. Het ploggen zoals U van mij gewend bent wil ik in een andere vorm gieten. Ik wil delen wat mij waar gebracht heeft en er op die manier meer inhoud aan geven. Ik nam in de afgelopen weken afscheid van de paardentherapie. Super Arie heeft me in de stromende regen heerlijk een rondje door het bos gesjokt en voor de laatste keer nog even mijn lasten gedragen. Ik mag het zelf gaan doen.

20150728_110930
Zo’n twee weken terug, rond volle maan, verkeerde ik in een inwendige oorlog. Ik ben een ontzettende voeler. Leuk zult U denken, mooi misschien. Maar het vliegt me geregeld naar de keel. Wat ik als voeler ervaar is iets wat anderen vaak niet zien. Ik voel stemmingen, sferen en emoties aan en vind het moeilijk dat een plaats te geven. Daarnaast ben ik rationeel, hard en doortastend. Maar ALTIJD met de beste bedoelingen. Vaak voel ik me niet begrepen en kan ik vervolgens met mijn eigen emoties geen kant uit. Jarenlang ging dit goed, tot mijn echte depressie inzette. Ik heb er sindsdien geen grip meer op en raak buiten mezelf. Op dergelijke momenten trek ik me terug en ben ik voor niemand bereikbaar. Ik zit op slot en alles doet me zeer. Mijn organen trekken samen, mijn spieren staan op constante spanning en de negatieve gedachtenfabriek draait overuren. Doorgaans heb ik het goed onder controle maar als er zich onverwachte dingen voordoen die mijn meest ver weg gestopte herinneringen oproepen klap ik bij thuiskomst nog wel eens in. Ik raak bang voor van alles en nog wat, sla aan het doemdenken en de paniek is compleet. Gelukkig duurt zo’n val tegenwoordig aanzienlijk korter dan bijvoorbeeld een jaar geleden. Even onder het dekbed met een knorrende poezel is het medicijn. Dag wereld, weg prikkels, even terug naar het kleine.

20150727_165434
Zo’n dip kost ontzettend veel energie. Ik val gemiddeld zo’n 3 tot 5 kilo af per keer, heb daags erna nog last van spierpijnen all over en moet mezelf weer aan de gang zien te krijgen. Het vertrouwen weer vinden en daar op doorborduren. En toch brengt het mij ook iets. Zodra mijn hersens weer een andere connectie maken volgt er vaak een golf aan inspiratie. Tijdens een opname zei iemand mij eens; creatieve mensen moeten lijden om tot iets moois te komen. Ik roep dat moment vaak op in gedachte en voel de essentie in elke letter. Zo ervaar ik het ook. Ik ben potverdrie hartstikke creatief en het liefste met woorden. Weg met die angst, kom maar op met die durf! De afgelopen week ben ik achter de schermen druk bezig met een come back. Zoals ik al zei niet zoals U van mij gewend bent. Ik ga één van mijn dromen durven doen en vind het nog altijd een beetje eng MAAR… er komt een geheel nieuwe ontGELDINGSDRANG.nl. In de nieuwe versie ga ik mezelf uitdagen verschillende artikelen te schrijven op het gebied van mijn interesses en kijk op de wereld. Wie ben ik nou echt? Hoe ben ik geworden wie ik nu ben? Waar haal ik mijn inspiratie vandaan? Hoe denk ik over? Kortom een online life- en mindstyle magazine met een publiceerfrequentie van vijf dagen per week. Ik wil taboes bespreken en daar mijn licht op laten schijnen. Soms het achterste van mijn tong laten zien, alsook de lezer uitdagen te reageren of mij uit te nodigen op locatie om samen tot mooie artikelen te komen. Verhalen die gedeeld moeten worden omdat het niet altijd is wat het lijkt. Het verhaal bij deze foto luid dat ik hier de wilgentakjes met Uul deel welke de zomerstorm van de bomen deed blazen.

20150802_191029
Het beloofd allemaal wat want nu ga ik met de billen bloot. Wanneer ik daar helemaal klaar voor ben durf ik nu nog niet te zeggen. Tot die tijd zal ik U af en toe eens verblijden met een plog. Ondertussen werk ik mijn ideeën uit op papier en barst ik van de lijstjes en schema’s. De zin is er, de durf begint te groeien.

Tot snel!

Similar articles
3 replies to this post
  1. Ik kan niet wachten op die blote billen! Goed dat je er weer bent en zo moedig bent om alles (mee) te delen. Doe maar rustig aan, wij hebben geduld en wachten in spanning af. Dikke kus.

  2. Succes met het uitwerken van je inspiratie! Ik hou je in de smiezen! (dat van die kilo´s herken ik – zomerbroeken met aansnoertouwtjes zijn favo… 😉 )

Leave a Reply