WO 19 FEB
EEN NEKNOMINATIE, EEN BOSWANDELING EN ZILVER VOOR IREEN WÜST

Als ik in een goed flow verkeer dan regent het ideeën, de gedachten komen op gang zodra ik ga zitten. Zodra mijn omgeving rustig is gaat mijn brein op volle toeren. Belangrijk is dan ook om die goede flow vast te houden, mindere dagen kennen we allemaal, maar ik wil vooruit. Sombere gedachten helpen daar niet bij. Met het opdelen van de hele berg is het me allemaal een stuk duidelijker, overzichtelijker, ik kan weer ademen. Dat niemand me dit bij de GGZ ooit heeft aanbevolen is mij nog dagelijks een raadsel. Anyway, om die gedachtenstroom positief gestemd te houden hanteer ik een aantal leefregels binnen mijn stappenplan, met stip op één GENIETEN!!

Ik schrijf Genieten graag met een hoofdletter omdat ik zoveel waarde hecht aan de inhoud van het woord. Genieten is iets dat je kwijt bent, dat je als het ware verleert als de verdrietmeter te lang en te ver in het rood staat. Genieten is iets dat ik weer leerde tijdens mijn Hersentocht, het buiten zijn, het samenzijn met Ullah, het bewegen, het alleen zijn, en de liefde van de mensen onderweg lieten mij weer zien dat er ook leuke dingen waren. Die dingen die ik misschien wel meemaakte maar niet meer zag of beleefde omdat ik simpelweg niet meer wist hoe ik er mee dealen moest, mijn lijf stond al jaren stijf van de stress.

Door mezelf strak aan mijn leefregels te houden plan ik het Genieten nu in. Wekelijks block ik twee dagdelen in waarop ik van mezelf verplicht MOET Genieten, ik noem het ‘QualiMe time’. In het begin was dit even wennen en kon ik me er nog niet altijd aan overgeven. Maar door mezelf die dingen te gunnen ging het peil van de lolmeter ondertussen wel omhoog, WINST!! Toen ik voelde dat daar winst te behalen viel werd ik steeds ondernemender, wat is er mogelijk, wat kan er, wat wil ik en hoe kan ik mezelf binnen die twee jaar zoveel mogelijk verrijken? Genieten blijkt het sleutelwoord 😉

Het zijn simpele kleine dingen, dingen die ik eigenlijk altijd al eens had willen doen maar waar ik vaak de energie niet voor had om ze uit te voeren. Ik ben met iets kleins al heel tevreden. Zo’n QuiliMe moment kan dan ook van alles wezen, van een middag in de badkamer, tot een wandeling met de honden, tot het bezoek van vrienden, even met iemand bellen, een boek lezen, tot zelfs een weekje logeren op de boerderij of het ontmoeten van digitale vrienden.

Ondertussen doe ik afstand van heel veel spullen (lees: 005. AAN DE MEUK), spullen die ik al zo lang met me mee sjouw, die eigenlijk alleen maar ballast vormen. Opruimen, weg met al die zooi. Dat geeft ruimte, niet alleen in huis, nee vooral in de kop. Het is een proces waar je doorheen moet, het herstel van een schade, zo zie ik het maar. Grappig eigenlijk, want al die meuk is ooit ontstaan door financieel gebrek, spullen kun je immers altijd verkopen… Alleen dat er van dat verkopen niet zoveel kwam omdat ik de energie er niet voor had, die had ik niet zien aankomen.

Het consuminderen en het Genieten zorgen ervoor dat ik positief gestemd blijf, de ideale mix en iets dat ik volledig zelf kan invullen. Omdat ik ergens toch een spaarder ben heb ik een spaarpot uit die troep getrokken, deze vul ik met briefjes waarop ik herinneringen schrijf, dingen die ik NOOIT meer wil vergeten maar anders toch ongemerkt voorbij gaan. Aan het einde van het jaar trek ik de dop onder mijn spaarpot vandaan om vervolgens alle leuke momenten nog een keertje te herbeleven. Kortom we gaan op mooie herinneringen jacht, laat die spaarpot maar uitpuilen! Kleine momenten, grote momenten… ze passen er allemaal in.

herinneringen

 

 

Veel meisjes dromen ervan om later als ze groot zijn te trouwen, ik ga niet ontkennen dat ik die droom niet had. Echter opgegroeid en de dertig gepasseerd is het nog altijd bij dromen gebleven. De verkering is bij uitstek geen romanticus, het zegt hem allemaal niks en ‘zonder dat papiertje houd ik ook van je’ is zijn motto. Nu weet ik wel dat dat zo is, nu voel ik ook dat dat zo is maar zo zou het voor mij ook alleen bij dromen blijven.

In mijn omgeving leven maar weinig mensen het traditionele leven, enkele zijn getrouwd en nog minder van onze vrienden hebben het leven aan één of meerdere kinderen geschonken. Trouwen is uit? Vriendin A. woont samen met haar vriend, al 18 jaar vormen zij een setje, maar omdat ze niet getrouwd zijn blijven ze voor de wet dus vriend en vriendin, partners, maar geen man en vrouw. Als je zo lang samen bent dan ben je voor mij man en vrouw, er zijn stellen die in dit tijdsbestek al twee keer getrouwd en gescheiden zijn. Dan houden A. en het M. het toch maar mooi vol, echte liefde!

A. is het type vriendin waar ik alles mee kan delen, ALLES!! We hebben geen schaamte, kunnen samen lachen, huilen, creatief zijn en ons allebei goed inleven in sombere gedachte of gevoelens bij de ander. Tijdens een van onze middagjes bijkletsen bespraken we het onderwerp trouwen, ‘vind jij het erg dat je niet getrouwd bent?’ vroeg A. ‘Nou nee, ik heb er eigenlijk nooit zoveel mee gehad’ antwoordde ik. En dat is ook zo. Om eerlijk te zijn vind ik dat hele trouwen maar een ‘bloody poppenkast’. Je geeft een hoop geld uit, trekt een dag je mooiste kleren aan, verplicht anderen aan die toestanden mee te doen, om in hoeveel van de gevallen over een X aantal jaar te gaan scheiden?

Nee, trouwen stond sinds ik volwassen werd en de eerste bruiloften had meegemaakt, niet meer op mijn verlanglijst. Toch ben ik een type dat graag in het middelpunt staat, om die reden zou trouwen dan juist hartstikke leuk kunnen zijn. Misschien had ik wel moeten trouwen toen ik nog een twintiger was, toen dacht ik er nog allemaal niet zo over na.

A. schonk nog een kopje thee in, keek me aan en zei ‘je zou wel een mooie bruid zijn, het is toch jammer’. Goh, als het dan alleen om die jurk zou gaan dan konden we vast wel eens een fotoserie organiseren toch? Men neme een jurk van Marktplaats, kiest een mooie zonnige dag en voila je kunt reporteren tot je een ons weegt, daar hoef je toch niet zo’n officiële aangelegenheid voor op te zetten?

Gekscherend opperde ik dat ik dan wel met mezelf zou trouwen, dan ben je er van verzekerd dat er NOOIT een scheiding komt. We lachten wat, maar ondertussen vroeg ik me af of dit eigenlijk bestond, kun je eigenlijk wel trouwen in je eentje? Ik sloeg Google erop na en verbaasde me over de zoekresultaten, het bestaat, weliswaar niet voor de wet, maar het is mogelijk. Vol verwachting klikte ik de eerste hit aan, om vervolgens héél enthousiast te raken.

Dat trouwen met jezelf is zo gek nog niet! Het bevat voor mij alle ingrediënten waar een bruiloft en de daarbij behorende belofte aan moeten voldoen. In dit geval beloof je dus trouw aan jezelf, en hoe mooi is dat? Na alles wat er de afgelopen jaren is gebeurt, het gevecht dat ik met mezelf heb gehad om uit dat sombere dal te komen. Hoe mooi zou het zijn als ik na dat alles mezelf trouw beloof? Met mezelf afspreek nooit meer daar te komen? Dat doen we dan in de vorm van een trouwerij, in dit geval een feestje voor mezelf.

In mijn tien-stappen-plan heb ik opgenomen dat ik mezelf elke maand iets leuks beloof in de vorm van een leuke activiteit, iets waarmee je de lolmeter weer aanvult en leuke herinneringen opbouwt. Hoe leuk en symbolisch zou het zijn als ik dan aan het einde van de rit mezelf een leuke ‘bruiloft’ beloof? Eind 2015 worden we schuldenvrij verklaard, 2016 begint voor ons dus blanco. Dingen als trouwen bewaar ik dan ook voor deze periode, zo heb ik iets om naar uit te kijken en voldoende tijd om de dingen vorm te geven. Een solobruiloft heb ik zelf nog nooit meegemaakt, hoe groots pakken we het aan? Doe je een jurk? Vier je het uitbundig, voor intimi of gezellig samen met een clubje vriendinnen? Wil ik een ring of toch liever een tattoo? Goh, nooit gedacht dat ik me nog eens met trouwen zou bezig houden en dan al helemaal niet op deze ludieke manier. Misschien moet ik mezelf eerst nog vragen?

Klik op de afbeelding om door te linken naar de pagina waar ik ideeën op deed

Tussen al die shitdagen bevinden zich ook gevulde dagen, leuke dagen, dagen met een betekenis. Op die dagen teer ik. Mijn nieuwsgierigheid is groot, ik heb een brede interesse, sta overal voor open en stap graag onbevangen in een nieuwe uitdaging. De uitkomst is meestal ZO verrassend. Ook al heb je geen budget er valt van alles te doen, te ondernemen, te zien, te vinden of in te passen.

Aan genieten hangt geen prijskaartje, norm of maatstaf, genieten ligt overal op de loer. Ondanks alle ‘shit’ bevind ik me de laatste tijd in een goede flow, zoals ik al eerder schreef, de puzzelstukjes gaan vallen. Vanuit het dal kun je zelf de weg omhoog kiezen. Aangezien ik van veel franje, luchtigheid en gekkigheid houd zorg ik er dan ook voor dat het mezelf daaraan niet ontbreekt. Je moet het op peil houden, die lolmeter moet je zelf vullen.

Onlangs, ontving ik een uitnodiging voor een proefles beeldend theater bij het plaatselijkecultuurhuis, het trok mijn aandacht en ik wees het dus niet direct af. Want wat is dat precies, beeldend theater? Het leek me iets met verkleden en gekkigheid, misschien kon het wel iets voor mij zijn? Zonder er verder over na te denken besloot ik deel te nemen en voegde me geheel onbevangen bij de les, ik zou wel zien of mijn vragen werden beantwoord. Het was niet geheel wat ik op voorhand van had verwacht, ‘met de gehele groep bijvoorbeeld een aardbei zijn/ uitbeelden in een groot weiland’,  al is het allemaal mogelijk volgens de juf.

Wat het wel was werd me duidelijk, we moesten een dier in gedachten nemen, daar zouden we dan een kostuum van maken, wat op of in het theater gebruikt wordt. Holy Moly, hier had ik niet op gerekend. Omdat er naast mij nog maar één geïnteresseerde op deze les was afgekomen was het wel zo beleefd om aandachtig mee te doen. MAARRRRR… als ik aandachtig mee doe, dan doe ik ook aandachtig mee! Ik stelde vragen, tekende mijn dier (een olifant) en we vertrokken naar het lokaal met materialen. De juf had ter introductie enkele stukken van haar eigen werk meegebracht om visueel te ondersteunen wat er mogelijk is binnen het beeldend theater gebeuren. Bij het betreden van de theaterzaal vergat ik spontaan ‘mijn olifant’, ik zag nog maar één ding!!

Een vissenstaart, waarmee ik direct dacht aan een zeemeermin, ‘JA dat wilde ik ZIJN’, de zeemeermin bleek helaas minder romantisch, een Snoek te zijn. De juf was onder de indruk van mijn enthousiasme en vroeg me of ik het pak aan wilde trekken, ‘NOU EN OF ik dat wilde, NOU EN OF!!’ Ik hees mijn lange lijf in het vissengedaante en voelde me bij het sluiten van de rits spontaan een vis, als een gek huppelde ik door de zaal, maakte vissenbewegingen en lach in een deuk om mijn eigen gedrag. Uiteraard moest er serieus vis ‘gespeeld’ worden en heb ik me ook braaf voltrokken aan de les maar ik kon het niet laten, moest me even laten gaan.

Aan het einde van de les maakte de juf de balans op, ‘vond je het leuk? Ben je van plan om te komen? De club is te klein, dus stellen we het even uit naar een geschikter tijdstip dit jaar’. Toen ze bij mij inventariseerde was ik zonder vissenpak gewoon weer mijn eigen ik, en tja wat vond IK er eigenlijk van? Ik vertelde haar van mijn aarbeienverwachting en dat ik niet zo goed wist of dit wel aansloot bij mijn ideeën van het geheel. Mezelf in zo’n vissenpak hijsen vind ik rete komisch maar om nou al die dingen te gaan vervaardigen? Daar ben ik toch TE DRUK voor? Ik kan ze wel verzinnen, dat wel, maar maken? De juf wil natuurlijk deelnemers dat snap ik, maar wat hebben die serieuze deelnemers aan zo’n mafketel in het team? Zo’n idioot die ze wel verzint, niet maakt en zich continue van gedaante verwisseld. Ach ze kon zo’n ‘bruisende energie’ wel gebruiken. Met die woorden voelde ik me als een vis op het droge, nog niet helemaal thuis…. Het leverde wel een leuke foto en een verrassende ervaring op ;)

ZERA SPEELT VOOR VIS

ZERA SPEELT VOOR VIS

 

 

Aangezien de verkering en ik in een koophuis wonen konden we destijds niet terecht binnen de Gemeentelijke Schuldhulpverlening, maanden hebben we lopen leuren. Zo weken wij noodgedwongen uit naar een erkende organisatie welke gespecialiseerd is in bewindvoering en het ondersteunen van mensen in financiële nood. Het traject wat daaraan vooraf gaat is de hel!! Alle onbetaalde rekeningen zorgen voor een drukkend gevoel, doen de heren en dames deurwaarders daar nog een schepje bovenop, naast al het andere verdriet de ideale ingrediënten voor een zenuwinzinking.

Onze schuld lossen wij in drie jaar keurig netjes in, daarbij horen wij volgens onze bewindvoerder bij de 2% die dat lukt, dat zorgt al voor een beter gevoel. Het is toch een fijn idee te weten dat alle schuldeisers aan het einde van de rit hun geld hebben gehad, weliswaar heeft het even geduurd maar ze krijgen het. De rechter hoeft ons aan het einde van de rit andere schulden niet meer kwijt te schelden in de vorm van die schone lei, dat geeft een boost.

Dat dit voor mij een ‘once in a lifetime’ is moge duidelijk zijn, DIT NOOIT MEER!! Ik ben geen vrager, niet iemand die me afhankelijk opstelt, ik ben het type van alles zelf willen doen, onafhankelijkheid geeft vrijheid, rust en ruimte. Sinds mijn laatste persoonlijke crisis is er een hoop veranderd, lijkt wel of ik ben wakker geschud uit een hele boze droom. Alles valt langzaam op zijn plek en ik krijg weer zin in de toekomst.

Dat je zonder geld buiten de boot valt begrijpt alleen dat deel dat zichzelf ook in de rode cijfers bevind of achter die boot aan heeft gezwommen. EN…… het is een leuke wereld, een lieve wereld, een wereld waar iedereen blij is met je komst, een wereld waar het weer draait om de mensen. Misschien had ik dat nodig? Misschien moest ik eerst buiten die boot vallen om die mensen te mogen ontmoeten? Om mijn sombere blik weer te laten stralen? Al die lieve mensen zijn voor mij een bron van inspiratie, stuk voor stuk ontzettend creatief. Je moet wel!

Toch heeft die WSNP ook voordelen, we hebben wekelijks geld, geen gezeur meer aan de deur, een ander die je paperassen regelt. Ik ga het straks nog missen, het geeft je wel ruimte in de kop. Maar waar ik het meest dankbaar voor ben is het terugvinden van mijn creativiteit,  en dat ik heb kennis mogen maken met prachtige inspirerende mensen, dat beschouw ik voor mezelf als de ALLERGROOTSTE WINST.

 

 

Helemaal op de bodem van de put zocht ik houvast, ik moest wat te doen hebben, scherp blijven. Ik zocht afleiding door middel van het bestuderen van dierenboeken, met name honden, katten en paarden hebben mijn interesse, ik begon een verzameling boeken in dat genre. Mijn rassenkennis van honden en katten is waanzinnig, neem me een examen af en ik slaag. Ook las ik veel over gedrag, het communiceren met dieren en het trainen van dieren. Vanuit mijn liefde voor dieren had ik altijd de grote wens met dieren te werken, door mezelf van allerhande kennis in te kop te stampen dacht ik daar ooit wel iets mee te kunnen. Nu ik mezelf beter ken weet ik dat dat stukje liefde in mezelf in bescherming moet nemen, het leed waarmee je te maken krijgt raakt me te diep.

Wat me in die tijd bezielde ik weet het niet, ik vond mijn rust in het non stop volgen van het nieuws op Nieuws24, als ik de gehele carrousel daar had gehad zapte ik door naar Politiek24. De verkering werkt in 5 ploegen dienst, ik paste mijn ritme volledig aan, vond het heerlijk om ’s nachts te leven omdat je dan simpelweg de minste prikkels hebt, geen telefoon, geen bezoek. In die nachten was ik creatief, ik las, staarde voor me uit en volgde HET NIEUWS. De aanwezigheid van de monotone stem van Ferry Mingelen stelde gerust, vertrouwd, want elke dag was daar Ferry en anders hadden we nog Jeroen Overbeek, Herman van der Zandt, Twan Huys of Annechien Steenhuizen.

Mijn volledige focus op de hondenrassen, minimaal 6 verschillende encyclopedieën naast elkaar en stampen maar, de ene ‘cloop’ uiteraard gedetailleerder dan de andere, om niets te hoeven missen en zo elk ras voor mezelf goed in kaart te kunnen brengen. Ondertussen hoorde ik de vertrouwde stem van één van de nieuwslezers. Wat ze brachten drong niet altijd tot me door, maar gezinsdrama’s hadden mijn volledige aandacht, evenals de ramp in Apeldoorn, het schietdrama in Alphen aan den Rijn, de aanslag in Noorwegen, en de moord op Milly Boelen had in het bijzonder mijn attentie.

Wat dat nieuws uiteindelijk allemaal met me deed? Het deed me mijn eigen sores vergeten, ik relativeerde en was blij dat ik niet een van die mensen uit één of ander rampscenario was. Dan viel het met mij allemaal nog wel mee, het was een luxe ziekte, een ziekte die ik moest kunnen overwinnen in een welvarend land. Een van mijn zwakke punten is mijn sponzigheid, ik zuig alles op om me er vervolgens ellendig door te voelen. Na enkele dagen Milly Boelen in je huiskamer voel je je steeds akeliger worden, HOE en WAAROM?? Uren, dagen, nachten en weken kan zo’n zaak mij bezig houden, wat zeg ik…….. JAREN later nog.

Het deed me geen goed, inmiddels had ik alle encyclopedieën ook al verslonden, het moest stoppen. Ik sprak met mezelf af dat ik geen nieuws meer zou volgen, geen krant meer zou lezen, dit alles om mezelf te beschermen voor alle ellende in de wereld. Het werd stil in de huiskamer, ik ben geen echte televisie kijker in de zin van dat ik er echt rustig voor ga zitten, hij staat aan maar ondertussen doe ik nog wel mijn ding, radio ook goed. Als ik geen prikkels in die vorm heb kan ik me niet focussen op een onderwerp, dan hoor ik alle geluiden om me heen, de voordeur van de buren, een vogel in de tuin, de hakken van de buurvrouw op haar stenen vloer, de hond van de buren, een stotterende brommer en een stel passerende luidruchtige pubers.

Het roer moest om, de ‘clopen’ verdwenen in de kast en het nieuws verruilde ik voor roddels. Heerlijk, lekker luchtig en altijd fijn om te lezen dat een of andere BN-er weer een liefdadigheidsproject is gestart, een scheiding van een voetballer of zanger is iets beter te verteren. Door het vermijden van het nieuws heb ik geleerd mezelf af te (kunnen) sluiten voor ernstige leed van buitenaf, dingen die me teveel beroeren, van mijn stuk brengen en daarmee een aanslag zijn op mijn humeur. Niet dat ik wereldvreemd ben, ik lees nog dagelijks vluchtig de krant…… leuker vind ik de reacties van mijn medelanders op een item. Doe mij maar een wekelijks roddelblaadje, heerlijk, dom vermaak tijdens mijn wekelijks badkamermomentje, dat is pas ZEN.

 

Na zo’n zeven jaar meedraaien binnen de psychiatrie, allerhande stickertjes en stigma’s verder kom ik tot de conclusie dat dat niet is wat mij verder brengt. Ik ben een denker, alles tot in de puntjes dood analyseren, zo ook met mijn eigen behandeling. Naast alle gedachtes die me overvallen ben ik ook behoorlijk kritisch, kritisch in de zin van ‘waar gaat het heen, wat kan iemand voor me betekenen en wat is het eind doel?’ Dat einddoel werd me binnen de GGZ niet geheel duidelijk, met alle bezuinigingen is het er de afgelopen jaren ook niet beter op geworden. Voor het behandelen van een depressie staan tegenwoordig 12 behandelingen, daarna moet je maar beter zijn. Dat alleen zorgt bij mij voor ontzettend veel weerstand, als ik me namelijk in 12 behandelingen beter had gevoeld dan, hadden ze me niet jarenlang in een depressie hoeven laten zitten, hadden ze me in die 12 behandelingen voldoende handvaten gegeven om van daaruit weer verder te kunnen.

Dat het mij uiteindelijk nog zieker maakte, daar kwam ik pas veel later achter. Braaf heb ik jaren allerhande cognitieve therapieën gevolgd, was ik trouw aan de afspraken met mijn behandelaar. Dat je voor hen een dossier bent, een casus welke regelmatig besproken moet worden, draagt niet bij een vertrouwensband. Na jaren zoeken op internet, gesprekken met de huisarts en ervaringen uitwisselen met lotgenoten werd me gaandeweg duidelijk dat er vanuit het reguliere maar één smaak werd aangeboden.

Dat de gesprekken en pillen mij niet hielpen en alleen maar zorgde voor nog meer weerstand weet men aan een nieuw stigma, het werd er allemaal niet beter op. Nu ik daar sinds enkele maanden volledig afstand van heb gedaan en mezelf de grote vraag heb gesteld ‘WAT heb ik nu eigenlijk nodig voor mijn herstel?’ wordt het me steeds duidelijker. Een depressie zit namelijk niet alleen in de kop, in mijn geval schreeuwde mijn lijf om rust, ik hoorde het niet. Van daaruit ontwikkelde ik allerhande lichamelijke klachten door het continu leven met spierspanningen. Toen ik 3 jaar geleden bij een internist terecht kwam met darmbloedingen en er na een darmonderzoek geen andere diagnose gesteld kon worden dan stress, toen pas besefte ik hoe de depressie mij letterlijk opvrat. En dan? Dan moet je wat.

En nu jaren later, jaren die omgevlogen zijn in volledige somberheid, dank ik nog alle dagen mijn wilskracht om dit allemaal op eigen houtje te doen. Ik wil niet aan de medicatie, aan de sufmakers, de passiefheid die die rommel bied ontneemt je al je creativiteit en steelt daarmee een stukje van je eigen ‘ik’. Diezelfde ‘ik’ die je zo kwijt bent en naarstig naar zoekt, diezelfde ‘ik’ die zich zo rottig voelt. Diversen ‘aters’, ‘logen’ en ‘peuten’ hebben mij de afgelopen jaren proberen te overtuigen van het slikken van pillen, zowel antidepressiva als de kalmerende groep. Ik heb bedankt en me keer op keer moeten verantwoorden, de blikken en opmerkingen allemaal voor lief genomen. Toch word ik ook bewonderd, ‘meisje, je kiest wel de hard-way hoor’.

En dat is nou juist wat ik wil, ik wil er doorheen, het verdriet voelen en toelaten om het van daaruit te kunnen verwerken, een plekje te geven en het los te laten. Met die pillen op kom ik daar niet toe, ze verdoven mijn gevoelens en daarmee ook alle ellende. Hoe lang moet ik dat dan slikken? De ellende blijft namelijk zitten, zolang ik die pillen slik gaat het goed, stop ik dan komt het dubbel zo hard terug. JA DUBBEL ZO HARD!! De bijwerkingen zijn namelijk niet voor de poes, naast het feit dat je weer gaat voelen krijg je ook te maken met een rebound, en die rebound is DE HEL!!

Ik vind het een eng goedje, iets chemisch dat een stemmingsverbeteraar moet voorstellen. Nou dat heeft het bij mij nog nooit gedaan. En, bij de mensen om me heen ook niet. Ik ken mensen die niet meer zonder kunnen, die passief in de bank zitten omdat de medicatie dat met ze doet. Het beangstigd me en laat mij mijn lange hard-way maar bewandelen. Het pad dat ik nu voor mezelf heb uitgestippeld voelt goed, geeft vertrouwen en een ontzettende boost aan mijn eigenwaarde….. Ik heb er immers zelf voor geknokt, ben zelf tot dat punt gekomen en weet dat het niet altijd makkelijk zal gaan maar aan het einde van de rit heb ik wel al mijn sores verwerkt, een plekje gegeven en achter me gelaten. Dan hoef ik achteraf niet nog eens de strijd aan met een angst niet zonder medicatie te kunnen leven, WANT wat gebeurt er dan? En hoeveel schade hebben al die chemicaliën dan inmiddels aangericht op mijn organen? Ook dat is iets waar maar weinig mensen over nadenken.

Ik lees veel en heb een brede interesse, als mij een diagnose word gesteld dan zoek ik het tot op de bodem uit, WAT is het? Wat DOET het? Gaat het OVER? Wat KUN je er zelf aan doen? HOE kun je ermee leren leven? Die vragen brachten mij in allerhande zelfhulpboeken, boeken op psychologisch vlak en verhalen van lotgenoten. Deze inspiratie heb ik positief weten om te vormen tot een 10 stappen verwerkingsplan, met mezelf daarin als experiment 😉 Laat mij maar gaan, Zera doet het zelf, is eigenwijs en doet het op haar ‘EIGEN WIJS’.

‘Als ik later groot ben ga ik ECHT NIET in zo’n stom rijtjeshuis wonen, hoor!!’ Iets wat ik vroeger altijd riep, mijn ouders antwoorden dan steevast met ‘dan moet je later hard werken’. En, nog altijd droom ik van rust en ruimte om me heen, hoe lekker zou het zijn om ’s morgens in de pyjama in de klompen te schieten om de honden naar buiten te doen en de paarden te voorzien van hun allereerste daghap? Een vrijheid die je niet uit kunt leggen aan mensen die geen compassie hebben met het buitenleven.

Dat ik later ziek zou worden, daardoor jaren niet mee kon doen, dat had ik niet verwacht, niet zien aankomen. Jarenlang ben ik depressief geweest, voelde ik me het veiligst in het hoekje van de bank, had ik mijn wereld ZO klein gemaakt, ik kon niks meer hebben, was volledig opgebrand en veranderd in een zwak, hoopje onaardig mens. Daarvoor ga je in therapie, voer je gesprekken met psychologen, psychiaters en de rest van het circus, ik werd er niet beter van. Toen ik vorig jaar in ZO’N crisis belande en van daaruit de Hersentocht ontstond, toen pas ging mijn mentale deurtje naar herstel open. Dat ik na enkele maanden in een nog grotere crisis zou belanden had niemand zien aan komen, ik ook niet.

Het is dan ook niet vreemd dat je vanuit dat diepe dal, die plek waar je je als mens helemaal NIKS meer voelt, geen enkel stukje eigenwaarde bezit. Ik prijs me rijk met een ontzettende schare aan HELE LIEVE vrienden, stuk voor meelevend, meevoelend en meehelpend, ieder op zijn eigen manier. Zonder hen had ik de hoop al lang verloren, zij dragen mij gevoelsmatig letterlijk uit het dal. Dat ik daar vanuit mijn Hersentocht avontuur nog enkele diepzinnige contacten aan toe kon voegen had ik NOOIT durven dromen.

Sinds enkele maanden is mijn schaamte voor de WSNP voorbij, ik ben erover heen gestapt. Maar ben daardoor wel helemaal op de nullijn beland voor wat betreft het onderhouden van sociale contacten, je hebt immers niks te bieden, zo voelt dat. Onderweg en gaandeweg ben ik mezelf weer gaan waarderen, weer gaan zien als mens, trots ben ik nog niet maar dat wacht op het topje van de berg op mij. En je moet kritisch blijven 😉

De omgeving waarin ik nu leef, de randstad, geeft mij een heel beklemmend gevoel. Om mezelf in deze stijgende lijn te houden zou het fijn zijn als ik wat meer in RUST en RUIMTE door kan brengen, helaas woon ik daarvoor verkeerd. Tijdens mijn depressie, daar helemaal in de goot, daar voelde ik al dat ik RUST wilde. Hier in ons dichtbevolkte stadje vind je dat niet. Ik heb het gevoel dat het mij remt in mijn ontwikkeling, ik niet tot de echte essentie kom, niet kan luisteren naar het stemmetje in mezelf, omdat dat stemmetje hier overschreeuwd wordt met allerhande prikkels.

Deze rust wordt mij nu aangeboden, ik mag komen zo lang en zo vaak als ik wil. Gewapend met mijn laptop en een minimalistisch koffertje zal ik hier na mijn lichamelijke herstel dan ook zeker gebruik van maken. Op de boerderij, paarden, geiten, honden en het buitenleven. Een plekje vol inspiratie, rust, ruimte en vrijheid………………. PRECIES WAT IK ZOCHT!! Het wordt me aangeboden en op de vraag WAAROM…………… ‘Ik heb niks mee te brengen’ kreeg ik het simpele antwoord ‘Soms is samen lachen al genoeg’.

pelgrim

Deze tekst kwam ik tijdens mijn Hersentocht tegen, een voor mij inspirerend poëtisch verhaal.

 

Vorige week was het zover, de operatie van het verwijderen van mijn baarmoeder stond op de agenda. Ik moest er aan geloven, kon er niet onder uit, hoe eng ik het ook allemaal vond er zijn van die dingen die moeten. Vooraf had ik me al goed ingelezen en laten informeren, wat kon ik verwachten? Aan alle kanten kreeg ik medeleven en steunbetuigingen, ik ben hier erg gevoelig voor en het draagt eraan bij dat het herstel wat dragelijker wordt. Echter ben ik ook erg gevoelig voor ‘bangmakerij’.

En dat bleek in mijn geval niet geheel ongegrond, het begon al bij de eerste kennismaking met de arts ‘mevrouw, het is wel een zware ingreep’. De nachtmerries die daarop volgde zorgde voor een groot slaapgebrek en de angst om te dromen groeide met de dag. Ze kunnen me beter binnen een tot twee weken voor zo’n operatie informeren, dan heb ik niet zo’n lange aanloop en kan ik mijn zenuwen nog redelijk de baas. In dit geval wist ik al ruim een half jaar wat er boven mijn hoofd hing, genoeg tijd om dit event tot een monsterlijke spanningsboog te krijgen.

Weliswaar had ik ook alle tijd om me goed voor te bereiden, de juiste dingen in te kopen, er voor te zorgen dat het thuis allemaal netjes en so far so good geregeld was, de agenda te blocken voor de herstelperiode en voldoende vermaak te regelen voor de weken waarin ik niet tot nauwelijks lichamelijke inspanning kan/ mag verrichten. Met dat laatste heb ik ontzettende moeite, het hoofd wil wel maar het lijf kan (nog) niet mee.

De dokter had me op voorhand al gewaarschuwd en als doktoren iets zeggen dan nemen we dat vaak direct aan, zo ook in dit geval. Volledig en tot over de top voorbereid op deze zware ingreep liet ik alles over me heen komen. Met een koffer en een grote tas ging ik op weg naar het ziekenhuis, op naar de ingreep, op naar 6 weken herstel. Om de ergste zenuwen te bedwingen had ik thuis al een ‘pammetje’ genomen, hopelijk sloeg deze aan en kon ik mijn emoties de baas blijven. Ietwat suf en laconiek (dat doet die bende met je) melde ik me op de afdeling Urologie van het ziekenhuis, ik kreeg een polsbandje, een operatieschort, een bed toegewezen en nam het bekertje pillen dat je vooraf moet innemen.  Van te voren had ik het ziekenhuis al ingelicht over mijn enorme zenuwen, angst voor naalden, angst voor het afhankelijk zijn en angst voor het hele gebeuren. Die angst ontpopt zich bij mij in een kinderlijk wezen, ik neem zoveel mogelijk mee van huis om me ook maar enigszins op mijn gemak te stellen.

Eenmaal terug op zaal voelde ik me heel erg zielig, ontlading van de ellende waar ik ruime tijd tegen aan had gehikt, nu zomaar ineens achter de rug, de tijd voor herstel was aangebroken. In zo’n ziekenhuis kom je niet tot herstellen, de godganse dag komen er allerhande karretjes voorbij, een karretje voor bloeddrukopname, een karretje voor het eten, een karretje voor het drinken, een dokter in een witte jas en een zuster met een thermometer. Net als je lekker ligt te dommelen op de restanten van je narcose wordt je weer abrupt aan je pyjama getrokken ‘mevrouw we willen even u………….’. Godverdomme LAAT ME MET RUST!! De eerste twee dagen kon ik me er redelijk goed aan over geven, toen het lijf wat opknapte maar nog geen rust kreeg vond ik het tijd om op huis aan te gaan. Ik belde naar huis met het verzoek mij op te komen halen, in het ziekenhuis konden ze mij geen rust garanderen waardoor ik niet begreep wat ik DAAR nog te zoeken had.

De lieve zusters probeerde me met man en macht daar te houden, ik voelde me goed genoeg om thuis verder te herstellen……….. ‘wat nou zware ingreep?’ Ik had meer last van de narcose en het gas dat ze in je blazen bij een laparoscopische ingreep dan van de ingreep zelf. Ook door mijn omgeving was ik van te voren al gewaarschuwd, hoe dan ook ik sla dit alles op om er vervolgens héél bang van te worden. Ik begrijp niet waarom wij als mens het zo leuk en nodig vinden elkaar zo de stuipen op het lijf te jagen, te doen alsof je een bijna-dood-ervaring staat te wachten. Het is me allemaal meegevallen en als ik dat zeg dan krijg ik steevast ‘JA MAAR……. het is wel een hele zware ingreep, daar moet je niet te licht over denken’. Hoezo??! Ik voel toch verdorie zelf wel aan het lijf wat wel en niet kan? Dat je 6 weken niet mag tillen en bukken neem je voor lief, maar ik had minstens verwacht dat ik de eerste twee weken meer dood dan levend zou zijn. Allemaal goed bedoeld, maar o zo beangstigend!!

Mijn les uit dit alles is dat ik me in de toekomst niet meer ZO gek laat maken door alle cowboyverhalen en doemscenario’s die anderen voor je schetsen. En ook de dokter is daar debet aan. Had me verdomme verteld over een zwaar herstel, een herstel waarin je niks mag en wel voelt dat je van alles wilt, dat het verstandig is je even aan te passen aan een lijf waarin geroerd is. Dan had ik me vast niet ZO druk gemaakt om de ingreep zelf. De eerste week herstel zit erop, voor de komende 5 heb ik nog voldoende activiteiten die ik zittend uit kan voeren……………. Ik heb het zelf ervaren als een medium ingreep met een saai herstel, dat dan weer wel. Op naar de lente en mobiliteit!!

Een vraag die heel vaak gesteld wordt als je verteld dat je WSNP-er bent, ‘hoe het allemaal zo gekomen is’,  het is iets waar ik niet graag over praat en vaak probeer te omzeilen, ik vind het allemaal al erg genoeg. In mijn geval berust het hele WSNP verhaal op een verbroken relatie en een opgelopen brievenbusangst. Ik raakte depressief en durfde geen envelop te openen omdat ik bang was voor de inhoud, ‘WAT NU WEER?!’ Ik graaide de leuke post er tussenuit om voor de andere stukken heel gauw mijn ogen te sluiten. Je zult begrijpen dat dat niet de beste manier is, ik kon niet anders.

Nu dat allemaal achter me ligt en ik de schaamte voorbij ben richt ik me voorzichtig weer op de toekomst. We moeten vooruit, er komt een dag dat ik schuldenvrij verklaard wordt, vanaf dat moment zal ik er ALLES aan doen om nooit meer op dit punt te komen, NOOIT meer zo diep in de put. Dat dit alles niet alleen met financiën te maken heeft zullen veel mensen begrijpen, veel mensen ook niet. Een schuldenlast gaat veel verder dan alleen wat cijfertjes en papierwerk. Het maakt je kapot en is een grote aanslag op je zelfvertrouwen.

Wat mij bevreemd is dat er vanuit de bewindvoering nooit naar gevraagd word. We betalen keurig elke maand zo’n € 126,- voor de behandeling van ons dossier maar mogen verder niet teveel vragen of moeilijk doen. Vanuit de WSNP wordt niet meegekeken, er vind geen trajectbegeleiding plaats, van bijvoorbeeld hoe om te gaan met het weekbudget, of we het redden, wat we anders zouden kunnen doen, hoe we het in de toekomst denken te voorkomen? Helemaal niks van dat. Ik zie dat als een gemiste kans, je doorloopt het traject om vervolgens weer alle vrijheid te krijgen. Hoe dan?

Ze kunnen toch bedenken dat er veel meer schuil gaat achter een schuld? Wij zijn echt niet de enige, als ik om me heen kijk en een alleenstaande moeder zie stoeien in drukke tijden als deze, dan breekt mijn hart. Niemand die zich om haar of haar kinderen bekommerd, niemand!! Vanuit een organisatie als het bewind zou er toch op zijn minst voor dat bedrag wat meer ondersteuning verleend kunnen worden? En niet in financiële middelen, wel in het steken van een hart onder de riem. Hoe leuk zou het zijn als ik vanuit het bewind een kerstkaart had gekregen, een simpel tekstje waarin ze mij vertellen dat het goed gaat en dat we precies op de helft zijn, even stimuleren. Wat kost dat? En wat levert het op? Nee vanuit het bewind hoef je niks te verwachten, geen advies of hulp op dat vlak. Ik vind ze bijna net zo eng als de deurwaarders waar we in het verleden mee te maken hadden. Wel het handje ophouden en eisen maar een beetje menselijkheid of meedenken is ver te zoeken.

Je houd de mensen niet betrokken en zorgt ook niet voor een fundering na de schone lei verklaring…… Nogmaals een gemiste kans. Zo gaat het dus…………. eigenlijk.