Vanmorgen belde vriendinnetje J. ze hebben een tweeling van 2, hij werkt fulltime, zij 3 tot 5 dagen, wonen in een normale eengezinswoning, regelen de oppas met familie, doen geen gekke dingen, en toch……… toch hebben zij het ook niet breed. Ik leef mee, vind het heel vervelend en kan me goed verplaatsen in de situatie, echter stelt het mij ook gerust “WE ZIJN NIET DE ENIGE”. En gedeelde smart is toch altijd halve smart. Je hoeft elkaar niet uit te leggen dat er geen geld is voor benzine, dat er geen geld is voor cadeautjes, je hebt aan een half woord genoeg en voorziet elkaar van tips en verwijst naar aanbiedingen die je onlangs tegen bent gekomen. En jammer genoeg hoor ik de laatste maanden niet anders, het feit dat men weet dat wij in de shit zitten werkt tevens als laagdrempelig voor het delen van de geldzorgen van mensen in je omgeving.

J. en haar partner werken hard en hebben het ook niet breed, geen nieuws onder de zon want ook dat horen we vaker. We hebben het het afgelopen jaar fors drukker zien worden bij onze plaatselijke Lidl, om over de Kringloopwinkel nog maar te zwijgen. Voor ons geen onbekend terrein, wij komen er al wat jaartjes en generen ons inmiddels niet meer voor het lopen met een tas van een Wibra, Zeeman of Action, NEE wij geven daar helemaal niks om en zijn überhaupt al blij een tas met inhoud te mogen dragen. Toch herken ik iets van de gene die je voelt als men je verteld inkopen bij ZO’N WINKEL te hebben gedaan, wat is dat toch? Doe je onder voor de rest als je bij zo’n winkel je boodschappen doet? Zijn de artikelen dan minder? En waarom is het ‘not done’ om het in het tweedehands circuit te zoeken?

Jaren geleden riep ik nog “IK GA NOOIT IN TWEEDEHANDS KLEDING LOPEN” maar in tijden van crisis stel je ook die regel bij, ik ben maar wat blij met de ‘afdankertjes’ van mijn zus of een goede vriendin. Maar waarom voel je je wel prettig bij het dragen van kleding van iemand die je kent? Wat is er mis met tweedehands? J. vertelde vanmorgen enigszins geschrokken van haar eigen actie dat ze voor haar jongens 2 winterjassen, 2 broeken en 2 vestjes had gescoord via Marktplaats……….”Euhhhhh ja, Zeer moet je luisteren ik heb nu een hele stapel voor € 22,50 inclusief verzendkosten”, alsof ze mij een verantwoording verschuldigd was. “Maar lieverd, geneer je niet, ik koop al jaren via Marktplaats” antwoordde ik haar. Ik hoorde de geruststelling in haar stem, enthousiast vertelde ze verder, “ze zijn nog mooi ook, en netjes en voor dat geld koop ik echt niks in de winkel hoor”.  En weet je…….. ‘als je het niks vind zet je het gewoon weer te koop’ vulde ik haar aan. Lange leve Marktplaats!!

Schaamte

 

 

 

Wat is ze stil? JA, ik ben totaal uitgeblust, de balans opmaken van de afgelopen maanden en me voorbereiden op een hectisch begin van het nieuwe jaar. Ik heb er geen zin, zie er als een berg tegenop en daarom mag het wat mij betreft wel vast voorjaar worden. De decembermaand is niet alleen een tijd vol rennen, vliegen, hollen, boodschappen, afspraken, geldzorgen, plannen, regelen en alles gauw op de valreep nog even in orde maken voor de feestdagen en het naderende nieuwe jaar. Wat beweegt ons? We lopen allemaal als een kip zonder kop door de winkels, gretig op zoek naar allerhande cadeaus en lekkernijen. Voor mensen met een smalle [lees: lege beurs] zijn dit pijnlijke momenten, wij kunnen niet meedoen aan deze hype.

Als er dan ook nog een natuurramp gebeurd met verschrikkelijk leed voor velen, er hele acties op touw worden gezet voor giro 555 dan voel ik me zo klein…….. HOE graag ik iets zou willen, mijn budget laat het niet toe. Ik zap dan ook gauw voorbij als er vanuit Hilversum besloten is een nationale inzamelingsactie te houden, te confronterend. Al het leed waar ik met mijn smalle beurs niks aan bij kan dragen, het geeft me een rot gevoel want ik heb het hier immers beter dan menig slachtoffer in het rampgebied. Ik mijd elke berichtgeving over de ramp, wat je niet ziet bestaat niet. Het bezorgd me een rot gevoel, dat ik weg wil lopen voor de feiten, ik kan niet anders het slokt me op. Het komt te hard binnen en laat me zien hoe ik met lege handen sta, terwijl ik graag de helpende hand zou willen zijn, ik kan niet.

Deze ramp heb ik dan volledig langs me heen laten gaan. Voor mijn eigen bestwil, mijn hoofd zit te vol en kan er simpelweg geen rampbeelden meer bij hebben. Enkele maanden weet ik dat geopereerd moet worden, mijn persoonlijke ramp. Niet te vergelijken maar het drukt wel zwaar op mijn gemoederen, ik stelde het uit, wilde er niet aan maar weet dat ik er niet onderuit kom.

Twee jaar geleden besloot ik bewust kinderloos te blijven en liet me steriliseren, onze financiële situatie liet geen ruimte voor de komst van een kindje. En als we straks in 2016 schuldenvrij zijn dringt bij mij ook de lichamelijke tijd, word het dan niet eens tijd om te genieten? Eens te kunnen doen wat ik zo graag zou willen, vakantie, een bezoek aan een festival, een concert, een avondje uit eten, het opknappen van de woning, een nieuwe jas kopen zonder te puzzelen uit welke lengte of breedte het dit keer moet komen. Nee, ik vind dat geen plek voor een kindje, een nieuw leven, een echt mens dat onder jouw verantwoordelijkheid valt. Ik wil vooral zelf weer eens mee kunnen doen.

Een jaar geleden begonnen de klachten, heftig bloedverlies, ontzettende krampen en pijnen met uitvalverschijnselen naar mijn benen. Terug naar de huisarts om van daaruit met een verwijzing door te kunnen naar de gynaecoloog, waar we tot de conclusie kwamen dat het beter is het hele handeltje te verwijderen in verband met verklevingen van de eerdere ingreep. De afgelopen weken stonden in het teken van onderzoeken, ziekenhuis in, dokter hier, dokter daar, uitslag afwachten, gesprekken, ziekenhuis lunches en stalen zenuwen. Voor mij een persoonlijke ramp, een herstel van 6 weken!! Hoe ga ik dat volbrengen? Ik mag niks, kan waarschijnlijk ook niet veel en zal me meer dan ooit gevangen voelen in een lijf waar ik geen kant mee op kan……………… HELP!!

Het hele circus staat gepland in het begin van het nieuwe jaar, de dokter moest eerst zelf nog onder het mes. Ik bereid me in de tussentijd voor door het huis op te ruimen, nieuwe pyama’s aan te schaffen, nieuw ondergoed, leesvoer te organiseren en zoveel mogelijk activiteiten te verzinnen die ik zittend of liggend uit kan voeren. Voor mij geen gezellige kerstboom, lampjes en ander feestgedoe……….. ik ben er niet voor in en sla een jaartje over. Eerst de focus op de gezondheid om van daaruit weer op te kunnen bloeien. Was het maar vast lente……….. ZUCHT!!

ANGSTVDDOKTER

 

Zo’n harde onderuitgang van een crisis doet wat met je. Draaide het hoofd nog geen overuren dan doet dat het nu wel. Zo’n crisis kun je eigenlijk vergelijken met een uit de hand gelopen of te lang aanhoudend paniekaanval, waarin je gedachten de volledige regie hebben. Om dat te doorbreken moet je soms tot de bodem gaan om van daaruit nieuwe inzichten op te doen, een nieuw licht te laten schijnen op wat er nu werkelijk speelt. Je bent als het ware de NU even kwijt, en dat geeft mij een beangstigend gevoel.

Tijdens het voorbereiden van mijn Hersentocht schreef ik ooit eens een blog over het leven met lijstjes en hoeveel houvast ik daaraan heb. Op momenten dat de crisis dreigt te ontstaan raak ik vervreemd van mijn lijstjes, ik heb ze nog wel maar als één grote wir-war in mijn gedachtegang, de papieren lijstjes zijn verdwenen. Toen ik vanuit de crisis weer thuis kwam nam ik me dan ook stellig voor om me weer met mijn lijstjes bezig te houden. Wilde ik vooruit dan moest ik dat voor mezelf uitstippelen. Zo begon ik al snel met het bijhouden van de agenda, ik werd gedwongen, met zo’n 4 afspraken in de week wordt het anders een onoverzichtelijk gedoe. In diezelfde agenda geef ik de dag een cijfer, ’s avonds overdenk ik de dag en stel mezelf de vraag welk cijfer ik eraan zou hangen. Dit alles om mijn gemoed te registreren, terug te kunnen kijken wat me zwaar valt en waarom bepaalde dagen zo laag scoren. Wat kan ik er aan verbeteren op zulke dagen? Moet ik meer rust inbouwen, heb ik de week té vol gepland, zijn er veel onverwachte dingen gebeurd? Het verschaft in ieder geval een hoop inzicht.

Tijdens een van mijn nachtelijke piekeruren overviel mij de hoeveelheid verdriet van de afgelopen jaren, vanaf 2006 is het eigenlijk allemaal DIKKE SHIT!! Mijn agenda telde maarliefst 17 uitvaarten en allemaal binnen de hechte sfeer van familie of goede vrienden, daarnaast verloren we nog wat dieren door ziekte, raakten we financieel aan de grond en speelden er nog wat factoren waar ik geen invloed op had, ik noem ze externe ruis. Plots zag ik die hele berg externe ruis voor me, het is wel veel, en wat moet ik ermee? Allemaal onverwerkt verdriet, hoe ga je daarmee om? GA DAAR MAAR EENS AAN STAAN.

De volgende ochtend stond ik moe en lusteloos op, ik voelde me verdrietig en realiseerde me dat ik nog een lange weg te gaan heb. Ik sprak die dag twee van mijn vriendinnen en legde ze mijn angst voor, vertelde ze dat zelfs de arts in de crisis had gezegd dat het “allemaal wel wat veel was”. Beiden zijn geen ervaringsdeskundige maar bieden mij ALTIJD een luisterend oor en laten hun licht schijnen over mijn verhaal waardoor ik vaak weer even verder kan. En dat kon ik, als lichtflitsen kwamen de gedachten, de ideeën om alles te kunnen verwerken, vorm te kunnen geven en te ordenen in mijn hoofd.

Ik opende een nieuwe sheet in Excel (mijn favo schema-lijstjes-maak-programma) en voerde één voor één de LIFE EVENTS in (life events zijn grote gebeurtenissen in een mensenleven). En het waren er nogal wat, ik telde er zo’n 25………… VIJFENTWINTIG heftige voorvallen in een tijdsbestek van zo’n 6 jaar. Nu het zo voor me stond begon de berg vorm te krijgen, ik deelde de events in in categorieën, alle overleden mensen bij elkaar, al het verdriet van de hele financiële teloorgang alsook onze lieve dieren die wij hebben moeten laten gaan. Er bleven 9 subgroepen over, vanuit deze invalshoek ben ik verder gaan kijken, HOE EN WAT KAN EN MOET IK HIERMEE??

Geregeld denk ik terug aan mijn bijzondere Hersentocht, welke rol kan dat spelen in dit verhaal? Vaak put ik kracht uit de herinneringen waarop ik lichamelijk niet meer kon, ik wilde door en ging door, vroeg soms het uiterste van mezelf. Je moet door, gewoonweg omdat je in Nederland niet middenin een dorp je kamp op kunt slaan. Plots zag ik mijn life events als een etappe, van de 9 categorieën die er over bleven zou ik een reisplanning maken, dat ging me goed af dat had ik bewezen.

Ondertussen ben ik al de hele week druk met het plannen van het tweede deel van de ‘Hersentocht’ dit keer ga ik de strijd aan met de hele berg onverwerkte emoties. Het is de bedoeling dat ik mezelf toe sta een bepaalde periode (bijvoorbeeld een tijdblok van 2 maanden) stil te staan het verdriet en de emoties die horen bij de events uit die groep, ik wil iets schrijven en een sterretje keramieken om heel heel bewust bezig te zijn met al het leed. Uiteindelijk zullen er 9 sterretjes ontstaan welke ik ga brengen naar een plaats in Nederland die voor mij symbool staat voor dat verdriet, ik laat ze vrij, waarmee hoop ik mijn verdriet een echte plek te kunnen geven, het los te kunnen laten op een daadwerkelijke eindbestemming.

Een en ander staat in de kinderschoenen, ik ben nog druk met het uitwerken van alle gedachten en schema’s. Zo bestaat er inmiddels een lijst met reisadvies die bestaat uit huisregels als regelmatige slaap, gezonde voeding, veel schrijven, het bijhouden van mijn lijstjes, tijdens de reis geen uitvaarten meer (omdat deze mij teveel energie kosten), en goed bij mezelf en mijn gevoel te blijven. Om een en ander vol te kunnen houden zorg ik ervoor dat er minstens eens in de maand een LEUK life event plaats vind, iets van de bucket list of een bezoek aan iemand die ik lang niet heb gezien. Voor deze hele reis, welke ik zie als psychische revalidatie, heb ik zo’n twee jaar uitgetrokken. Ik mag mezelf toestaan deze periode de pijn nog eens te voelen, omdat ik mezelf daar in het verleden niet altijd de tijd voor kon geven. En twee jaar voor 9 hapklare brokken moet toch te doen zijn?

Ik vind het spannend maar heb weer vertrouwen, ben mijn reis rustig aan het voorbereiden, mijn bagage aan het uitzoeken, de bestemmingen aan het bepalen en de nodige info aan het vergaren. Uiteraard houd ik jullie op de hoogte van mijn ontwikkelingen en wil ik jullie laten delen in mijn weg naar de top van de berg…………… There we go!!!

Het opklimmen vanuit een crisis gaat niet gemakkelijk, met vallen en opstaan, bang om weer te glijden. Al voel ik me elke dag iets beter, krijg ik met de week meer, betere, mooie en goede inzichten, het kost me zoveel energie. Langzaam ontdooi ik weer, wissel ik weer van gedachten met vrienden en bekenden. In tijden van crisis kruip ik in mijn schulp, zoek de rust op, kan geen prikkels meer verdragen en ben voor niemand aanspreekbaar, het kan me allemaal gestolen worden. Als je eenmaal op dat punt beland is het moeilijk en eng om je weer ergens aan vast te houden, maar zonder perspectief is dat soms verdraaid lastig.

In tijden van crisis draai je overuren, het is ware topsport. De buitenkant ziet een sterk mens maar van binnen ga je langzaam kapot, opgevreten door de stress, kaal geplukt, letterlijk en figuurlijk strontziek. Ik had maarliefst 17 kilo ondergewicht, zag de kamer draaien bij het opstaan, kon geen 8 kilometer meer lopen, voor een energiek persoon als ik is dat erg. ALLES KOST MOEITE!! Elke beweging, elke activiteit, elk woord dat je uitspreekt, werkelijk alles kost energie en dat besef je pas als je het niet meer hebt. Om de bodem van die put te bereiken heb ik dan ook het nodige voor mijn kiezen gehad. Nooit hang ik het zielige type uit, probeer een sterk mens te zijn maar dat je letterlijk zo terug gevloten kunt worden door je eigen lijf is beangstigend.

Het heeft allemaal zo ver moeten komen, zo ver om een punt te bereiken waarop ik mezelf nu heel goed in acht kan nemen, kan luisteren naar de innerlijke stem. Uiteraard gaat dat gepaard met moeilijk inslapen door eindeloos gepieker ‘HOE KAN HET DAN BETER?’. Het verdriet dat ik de afgelopen jaren op mijn bordje kreeg is nou niet bepaald van lichte klasse, nee naast de aanloop naar ons faillissement toe hadden we ook nog te maken met externe factoren, dingen die je niet in de hand hebt, verdriet waar je op dat moment mee te dealen hebt, verdriet omdat het niet anders kan, verdriet omdat het moet. Zo ontvielen ons de afgelopen jaren zo’n tien dierbaren, mensen in onze directe omgeving, ook verloren wij enkele huisdieren, vond er een heftig ontslag plaats en tig van dat soort zaken waarvan ik het bestaan heb weg gestopt. Ik moest wel, overleven, we holden van het één naar het ander zonder adempauze. Dat ik op mijn bek zou gaan………….. ERGENS, dat kon niet uitblijven.

Nu ik weer thuis ben, weer in het ‘normale’ moet ik weer vooruit en dat lukt me aardig. Tijdens een van mijn nachtelijke piekerepisodes bedacht ik me dat het me beangstigd om die hele beerput open te trekken, heb ik wel verwerkt? Wat moet ik nog verwerken? En hoe verwerk je dan? Moet je er bewust mee bezig zijn? Daar heb ik namelijk niet altijd de tijd voor gehad…………. Moet ik nu die hoofdstukken één voor één nog eens lezen? Is dat de truc? Ik zag een grote berg voor me, een hele berg ellende, waar moest ik beginnen?

Al jaren leef ik met lijstjes, ze geven me houvast en zorgen ervoor dat ik de dingen doe die ik moet doen, omdat ik altijd weer een feestje vind om iets af te strepen. Ik startte de dag na mijn gepeins met het maken van een lijstje, de hoofdlijnen van de life events van de afgelopen jaren, wat was er nou eigenlijk allemaal ECHT gebeurd? En waar ben ik nou eigenlijk bang voor? Toen ik het zo in een keurig overzicht zag staan, het in categorieën had onderverdeeld kreeg ik eigenlijk al wat meer rust. Van alle doden, ontslagen, rechtszaken en ellende bleven er uiteindelijk nog maar 9 hapklare brokken over. Ik zie ze nu alle negen als een uitdaging, ik ga ze uitdiepen en doen wat ik moet doen om los te kunnen laten. En ik denk al weer groots, sommige events wil ik creatief uitwerken en letterlijk loslaten op een bijbehorende bestemming. Kortom (ver-)werk aan de winkel!

Wij als dierenliefhebbers eten wel vlees maar gek genoeg mag het er voor ons allebei niet uitzien alsof het van een dier afkomstig is. Wij willen geen botten, beenderen, vetjes, zenen, bloederige toestanden, spieren, organen of andere weefsels. Nee wij halen filet, eten voornamelijk kip, vis en gehakt, zo nu en dan een schnitzel, hamlap of ander vleesachtig iets. Het ontneemt ons de eetlust dat kluiven, maar zonder vlees kunnen of willen we eigenlijk ook niet…………… hebben het toch nodig…………………… ons gebit is ervoor gemaakt………….. we zijn het gewoon zo gewend.

In mijn puberteit was ik erg nieuwsgierig naar het vegetarisch zijn, dat wilde ik ook wel. Mijn ouders waren er stellig in en vonden dat iets dat ik maar moest doen als ik op mezelf ging wonen, als ik later groot was, ik was in de groei en had het nodig. Nog steeds gaat het wel eens door mijn hoofd, hoe zou het zijn om NOOIT meer vlees te eten? Kan ik dat? Ga ik het niet ontzettend missen? En wat zal ik dan het meeste missen? Het beleg op mijn brood, een lekkere filet american of een medium gebakken varkenshaas met champignonnen roomsaus? Al jaren kom ik er niet uit met mezelf en heb een soort tussenoplossing bedacht, ik ben “semi-vegetarisch”, je eet wel vlees maar het is ondefinieerbaar, je haalt er met geen mogelijkheid nog een dier uit. En geregeld sla ik een dag over, vervang ik het vlees door een eitje, vis of kaas.

Maar als we dan toch vlees kopen zijn wij met ons budget helaas genoodzaakt op de kleintjes te letten, ook wij zijn debet aan de kiloknallers. En hoe erg vind ik dat? Ik vind het VRESELIJK en nog VRESELIJKER vind ik al die filmpjes waarin ons duidelijk wordt gemaakt de kiloknallers te boycotten omdat de dieren op veel te kleine oppervlakte met zovelen worden gehouden om de prijs bewust laag houden. Mijn hart huilt………. Moet ik dan toch vegetarisch worden? Moet ik dan toch het stukje vlees dat ik zo nu en dan ‘nodig’ heb laten staan, omdat eerlijk vlees niet binnen mijn budget past.

Dergelijke vraagstukken kunnen me lange tijd bezig houden, wat mij hierin frustreert is het feit dat ik het een taak van de overheid vind dat het vlees dat geconsumeerd wordt diervriendelijk in de schappen komt. Omdat dat als een utopie klinkt hebben wij er thuis iets op gevonden, elk stukje vlees wordt met liefde bereid, we maken er een culinair staaltje van…………. dan heeft het ergens nog nut gehad…………. Laatst nog belandde onze Bofkip in een zelfgemaakte, zeer goed gelukte pindasoep. Het maakt het allemaal iets minder wrang.

BOFKIP

Het behoeft geen uitleg dat je als schuldenaar geen budget voor vakantie hebt, dat is een gemakkelijk sommetje. Je bent gauw uitgerekend en vakantie wordt haast een eng woord. Maar je zult Zera niet zijn, als je ook daar je creativiteit aanboort en gebruik maakt van het eigen netwerk. Wij zijn een stel zonder kinderen, daardoor flexibel, EN………… passen graag op in tijden van vakantie 😉 Zo hadden wij in het verleden geregeld de beschikking over een woonboerderij in Drenthe, en waren er op die manier echt even uit. We verzorgen de aanwezige dieren, trekken erop uit in de omgeving, lezen een boek, kijken televisie, koken een hap en maken een praatje met de lokale bevolking. Gewoon de dingen die je thuis ook doet maar dan ergens anders en met een ander ritme.

Volgende week vertrekken we voor 10 dagen naar Drenthe/ Overijssel, een vrijstaande woning in een bosrijke omgeving, het huis van de moeder van vriendinnetje J. Moeders verhuisde enkele jaren geleden naar het Overijsselse dorp, in het had verleden J. altijd op de honden gepast. Met de komst van de tweeling van J. gaat dat echter wat moeizamer, gelijk werd daar aan ons gedacht, moeder M. stuurde ons een mail. De verkering had nog dagen staan, waarom niet?

Het weekje in het ‘vakantiehuisje’ komt op een wel HEEL welkom moment!! Heerlijk wandelen met de honden in het bos, de natte bladeren die kraken onder je voeten, de zon die prachtig door de bomen straalt, de kleuren, de geuren en niet te vergeten de frisse buitenlucht…………. ERUIT……………….. NAAR BUITEN!!!! Ik wil wandelen, ik ga wandelen, ik ga lezen, ik ga ONTZETTEND lezen, ik ga onderuit op de bank ongegeneerd naar domme televisie kijken, ik trek met helemaal terug daar in dat denkbeeldige hutje op de hei. Bij aankomst groot inkopen doen zodat we daar verder weinig omkijken naar hebben, deur dicht, kachel aan, honden erbij, liters thee……….. ik kan me nu al verkneukelen.

Het mooie van deze constructie is dat het twee kanten op werkt, wij zijn er even uit, in een andere omgeving en de huis(dier)eigenaar is verzekerd van de verzorging van zijn dieren en het huis. Onze alternatieve manier van vakantie vieren heeft er mede voor gezorgd dat we positief verbaast zijn over de schoonheid van ons eigen land, Nederland is PRACHTIG!! We hebben echt nog wel mooie plekjes, rustige plekjes, dunbevolkte plekjes, plekjes waar er nog plaats is voor de natuur. De Krim lijkt mij ook zo’n plekje, we zijn er nog nooit eerder geweest……………… 2 uur rijden enkele reis, weer een ander deel, weer een andere omgeving, welke schoonheid ontdekken we daar? Kunnen we gelijk nog even onze gratis hobby http://www.geocaching.nl uitoefenen, wordt vast leuk!!

 

Toen ik de naam van mijn blog koos had ik NOOIT kunnen denken dat de ontgelding zich in zo’n korte tijd ZO rap aan zou dienen, nog erger dan het ooit was geweest. Wat heb ik me KLOTE gevoeld de afgelopen weken, keihard down-under ben ik geweest, doorgedraaid, oververmoeid, aan het eind van mijn Latijn, kapot en ingestort. Het gebeurde op een dinsdag, de beloofde afspraak met onze bewindvoerder stond voor die ochtend gepland, ik had slecht geslapen en het gesprek in gedachten al 100x gevoerd. Met de zenuwen in mijn lijf gingen we die kant op, ik wilde ze laten inzien hoe het voelt om je in een ondergeschikte, afhankelijke positie te bevinden, hoe het voelt om ALTIJD te moeten vragen, hoe het voelt om met kapot ondergoed aan het lijf rond te lopen en je er op je werk in te moeten omkleden.

Want dat werken is iets dat de verkering KEIHARD doet, in 5-ploegendienst, dag, nacht en avond. Bijna nooit ziek en zo trouw als een hond aan het bedrijf en zijn collega’s, hij heeft er inmiddels al 22 dienstjaren opzitten bij deze werkgever, zeldzaam in deze tijden. Het is ook iets dat vertrouwd voelt, het geeft vastigheid, zorgt voor zekerheid en daarmee voor ons ook veiligheid. Wat het een en ander echter zo wrang maakt is het feit dat je van je inkomsten geen reet meer terug ziet, alles gaat naar de bewindvoerder en wij hebben het te stellen met € 75,- per week. Een enkele keer kun je om extra budget vragen voor bijvoorbeeld kleding, medicijnen of in ons geval soms een rouwstuk. Verder ga je helemaal terug naar de basis.

En met die basis hebben wij op zich niet zoveel problemen, vinden we het een sport om uit te zoeken wat je waar het goedkoopst kunt krijgen, let niet alleen op prijs en artikel……. NEE kijk naar de inhoud, HOEVEEL KRIJG JE VOOR WAT? Wat kunnen we goedkoop en veel maken? Hoeveel dagen kun je daarvan eten? Hoeveel laags wc-papier en hoe dik is de rol? Soms lijkt iets goedkoop maar als je even verder kijkt dan je neus lang is kom je er al gauw achter dat je WERKELIJK OP ALLES MOET LETTEN!! Het houd je creatief, scherp en bewust maar soms, heel soms is het best een zware last.

Dit alles is een perfecte formule voor een inzinking, tel daarbij op de arrogante houding van een bewindvoerder, die jouw situatie niet anders ziet dan dat je deze zelf hebt gecreëerd, en denkt het zich om diezelfde reden te kunnen permitteren je verbaal nog even na te trappen. Als of het allemaal nog niet genoeg is. Wat veel mensen niet weten is dat wij het bewindvoerdersbureau zo’n € 124,- per maand betalen voor het behandelen van ons dossier. Mogen wij daar dan op zijn minst klantvriendelijkheid en begrip van verwachten? Mogen wij dan verwachten voor vol aangezien te worden? Mogen wij dan scherp, verbaal sterk en soms eens in huilen uitbarsten? Mogen wij dan niet wijzen en vragen naar fouten of nalatigheid die hen te verwijten zijn? Zonder mensen zoals wij hebben zij geen werk, geen brood op de plank, realiseren ze zich dat wel? Wij zijn in feite gewoon klanten.

Uiteraard loop ik met dit hele pakketje klachten ook bij een psycholoog. Maar ik mag er toch vanuit gaan dat men bij dergelijke instanties weet hoe schrijnend sommige gevallen kunnen zijn en hopelijk tijdens de opleiding cijfertjes ook een stukje sociaal meekrijgen? Dat ze voet bij stuk moeten houden als je om extra geld vraagt dat er niet is kan ik daar volkomen inkomen, het is echter wel de toon die de muziek maakt. Toen wij onlangs om extra geld vroegen voor de versleten boxers van de verkering en onze nieuw hoofd zei dat daar geen budget voor was in verband met het belastingdienstincidentje, werd ik toch wel een beetje pissig. Er was ons door ons oude hoofd nog € 100,- toegezegd, dit was nog niet gestort, ik vroeg telefonisch simpelweg waar het bleef en met een dergelijk antwoord ging ik niet akkoord, door nalatigheid van hen moest de verkering er zo bij lopen? Dat gezegd hebbende deed de bewindvoerder het af met “Oh dus als je je zin niet krijgt ga je drammen?”.

Tijdens het gesprek waar het hoofd van ons hoofd en onze curator ook aanwezig waren, gooide ik deze zin erin en sloot af met “hoe zou jij je voelen als iemand dat tegen je zou zeggen?”. Ik werd voor leugenaar uitgemaakt en voelde dat ik weg moest, ik zou ontploffen, kon dat mens wel door elkaar schudden……………. Ik een leugenaar?? Pffff, hoe kwam zij dan aan die rode vlekken in haar nek? Ter voorbereiding had de verkering enkele van zijn gare crisis slips meegenomen, zonder gene, dat raak je wel kwijt, ze weten ALLES van je. Hij zou zijn woorden kracht bijzetten en toonde de vergane glorie, dan konden ze zien hoe triest het gesteld was, dat we niet om extra geld vragen voor een avondje uit of andere ‘dure dingen’. Niet geheel sjiek, het hoofd van ons hoofd trok een akelig gezicht en plaatste een voor mij verkeerde opmerking, door het lint ging ik……… ik was voornemens het gesprek te verlaten maar niet voordat ik haar die slip van dichtbij had laten zien, ik wierp haar een exemplaar toe, alvorens ik wegbeende…………. Gevalletje “HAD IK NIET MOETEN DOEN”………..

Niets ontging me, ik stond op scherp, was overprikkeld en na dit gesprek in een crisis beland, 12 dagen opgenomen geweest, ik moest uitrusten, bijkomen, er was niks meer van me over. Naast dit hele crisispakket lopen parallel de gangbare sores des levens, de sterfgevallen, de ruzies, teleurstellingen, afwijzingen, afscheid, gedoe met exen, een heftig ontslag en de gewone baaldagen. Mijn emmer was vol, ik had mijn portie wel gehad. De dag dat ik het crisiscentrum verliet zei ik op de terugweg tegen de verkering “ik ben bang om te leven, bang om de telefoon op te nemen, bang voor de inhoud van de brievenbus, mijn mailbox”. ’s Avonds hing ik lekker in mijn vertrouwde hoekje in de bank, mijn harige vrienden om me heen, overdenkend wat er allemaal was gebeurd, beduusd was ik, het leek wel een film waar ik in was beland. ’s Nachts was ik wat onrustig, kon de slaap niet vatten, werd om de paar uur wakker en viel dan voor ruim een uur niet meer in slaap, zo’n onderbroken nacht hakt er altijd goed in.

Ik stond rustig op, belde vriendin C. en werd aan het einde van het gesprek op mijn mobiel gebeld, het was mijn zus………….. “Hoi zus, hoe gaat het? Hoe was het thuiskomen? Heb je goed geslapen?” Na alle vragen beantwoord te hebben veranderde ze van toon “Zus, ik heb niet zo leuk nieuws……………. Oma gaat vandaag sterven…………..”

We hebben de uitvaart inmiddels gehad, ook om extra geld voor bloemen gevraagd…………. HOEVEEL kan een mens hebben?!

 

Ik ben verslingerd aan mijn smartphone, hoe vaak ik niet zeg dat dat ding een deel van mijn hersenfunctie over neemt, afspraken in mijn digitale agenda, mijn email, mijn wekker, mijn muziek, mijn gelopen routes, de krant, mijn foto’s, mijn contacten, werkelijk ALLES aan data zit geborgen in dat kleine klompje techniek. Tijdens een gezellig samenzijn met vrienden stel ik geregeld de vraag “welke apps heb jij?” en dan ben ik met name benieuwd of zij misschien een app gebruiken waarvan ik het bestaan nog niet wist en mijn leven nog eenvoudiger kan maken 😉

Onlangs had ik na lange tijd weer eens afgesproken met vriendin J. een lekker druk bezette meid met body en brains, het was heerlijk om haar weer te spreken en naast de herinneringen bespraken we ook ons ‘hier en nu’. Hoe gaat het op het werk, in de liefde, heeft zij ook last van de crisis? Is hun huis al verkocht? Hoe gaat het met je ouders en wat worden ze oud he? J. en ik filosoferen graag over de psyche van de mens, de werking van ons brein en waarom we reageren zoals we reageren? Ik ben het onrustige en onstuimige deel van ons twee, J. doet aan yoga, leeft gezond en zelfbewust, daar kan ik nog wat van leren! Het ontbreekt mij nog wel eens aan zelfbeheersing, het in gareel houden van mijn eigen gedachten, ik ga rennend door het leven en vergeet zo nu en dan adem te halen. Zo’n twee tot vier keer per jaar loopt de emmer over en ben ik een week van de leg door mijn zelf gecreëerde chaos. Zelf gecreëerd JA!! Naarmate de jaren verstrijken, we rustiger worden en we meer gaan zelf reflecteren ben ik tot de conclusie gekomen dat ik zelf deze puinhoop creëer. Ik ren en loop te hard door het leven, neem geen tijd voor mezelf en leef eigenlijk niet in het ‘hier en nu’ maar in het ‘straks en later’.

Om mijn kostbare tijd enigszins in goede banen te leiden leef ik met een agenda en mijn lijstjes, zonder MIJN lijstjes ben ik nergens!! J. heeft pedagogiek gestudeerd en komt altijd met wereld ideeën, simpele voorbeelden waardoor bij mij ineens het kwartje valt, EUREKA!! Zo ook dit keer, “zeg heb jij eigenlijk de soChicken app al? Ken je die eigenlijk al?” ik keek haar aan en schudde een NEE en vroeg me af of ik achterliep in de tijd, ze vroeg het me op zo’n manier dat ik even het gevoel kreeg de plank finaal mis te hebben geslagen. “NEEEEEE?! Ohh dan MOET je die METEEN even looien”. Braaf volgde ik haar instructies, zo’n app is immers met dezelfde snelheid weer verwijderd. Ze vertelde me over de leuke en handige live style tips en het is zeker iets voor jou beaamde ze. We kletsten nog wat verder, namen afscheid met een “TOT HEEL GAUW”……… steevast……… om er vervolgens noChicken geen reet van terecht te laten komen omdat we wederom beheerst worden door alle drukte in ons ‘hier en nu’.

Thuis aangekomen opende ik de app en was compleet verrast over het aanbod en de diversiteit aan onderwerpen, zelf hulp is altijd leuk, tips zijn ALTIJD welkom en het geeft ook een stukje herkenning. Als dergelijke stukken geschreven worden en er hele apps omheen ontwikkeld worden……. dan ben ik ECHT NIET DE ENIGE, dat geeft hoop…. Ik opende een artikel wat begon met de titel Fris Begin: LEVEN ZONDER OVERBODIGE SPULLEN…………….. Mijn aandacht was getrokken, ik plaatste het artikel in mijn favorieten en zou het oproepen wanneer ik toe was aan een leven zonder MEUK.

Vorige week kreeg ik het op mijn heupen, las het artikel uitvoerig door en begon gestaag aan het begin der afrekening, zes bananendozen vol met boeken die ik OOIT NOG had willen lezen. Deze boeken leggen een soort druk op mij, stuk voor stuk heb ik ze aangeschaft om ze te lezen, een soort afspraak die ik aan ga. MAARRRRRRRRRR…… ik kom er NIET AAN TOE!! GEEN TIJD, GEEN RUST. Ik neem afscheid van de boeken die me die druk bezorgen en zou ze verkopen op een kofferbakmarkt. Het feit dat een en ander al klaar staat om te vertrekken uit mijn leven geeft me weer lucht, en hoe heerlijk als straks AL DIE MEUK, DIE ZWARE LAST, allemaal de deur uit, foetsie, weg ermee……… Gevoelsmatig krijg ik nu wat meer lucht in het ‘straks en later’ er komt weer een gaatje op de agenda. En ze is nog lang niet uitgemeukt, ik zeg VIVA soChicken!! AANPAKKEN DIE MEUK!!

 

 

Er zijn van die dagen dat ik het allemaal niet meer zie, niet meer trek, dat ik me afvraag waar ik het eigenlijk allemaal voor doe en hoe ik die tweeënhalf jaar die ik nog voor de boeg heb uit moet zingen. Voor de buitenwereld klinkt het makkelijk…… een schuldsanering en dan ben je er vanaf, even door de zure appel heen bijten. Dat die appel op sommige dagen extra zuur is valt vaak niet uit te leggen.

Met de huidige stand van zaken durf ik niet zo goed om extra geld te vragen. Ik noem het altijd maar extra geld omdat dit buiten het gewone leefgeld valt, onder extra geld versta ik dan ook reiskosten, kleedgeld, geld voor een cadeautje, geld voor medicijnen of andere dingen die je niet kunt kopen van de € 75,- waar je een hele week boodschappen van moet doen.

Oma sukkelt al tijden met haar gezondheid en is vorige week geopereerd, we leefden die week nog zuiniger waardoor we wat geld konden gebruiken voor benzine en ik zo een bezoek kon brengen aan de patiënt. Voor het weekend mocht oma alweer naar huis en zou ze door verpleging thuis de nodige zorg krijgen, fijn voor oma want thuis herstel je vaak toch het prettigst. Ook fijn voor ons, zo kunnen wij gemakkelijker een bezoek brengen, een boodschap voor haar meebrengen of haar helpen met een klusje in en om het huis. Echter na vier dagen verging oma ZO van de pijn dat ze haar weer hebben opgenomen.

Ik maak me nu niet alleen zorgen om haar herstel maar ben ook intens verdrietig dat ons budget het deze week niet toe laat haar een bezoekje te brengen. Mijn moeder is op vakantie, mijn zus enkele dagen voor haar werk in het buitenland en de rest van de familie woont ver weg en heeft het druk met werk. Als ik op de klok rond tijden dat het bezoekuur begint draait mijn maag steevast om, in gedachten zie ik oma kijken naar een deuropening waar dit keer WEER GEEN bezoek voor haar uit komt. Ik voel me machteloos, kan oma niet bellen omdat ze bijna doof is en heb het gevoel haar in de steek te laten.

Volgende week dan eindelijk de afspraak met de bewindvoerder, en zal ik proberen uit te leggen wat dit allemaal met je doet en in hoe verre het doorwerkt, in hoeverre je niet mee kunt doen aan de gewone activiteiten van het leven. Het is niet gemakkelijk om een NEE te moeten verkopen, afwezig te zijn omdat je de middelen niet hebt om ergens te komen……….. zeker niet als het dan gaat om het bezoeken van je eenzame zieke oma waarvan je weet dat haar dag weer goed is als ze ook maar even een glimp van je heeft op kunnen vangen. Dat maakt deze hele kwestie extra wrang en het lukt me dan ook niet dergelijke gedachten aan de kant te schuiven, ik voel me een onmens…….. al kan ik er niks aan doen.

 

In het verleden ben ik werkzaam geweest als afdelingssecretaresse bij verschillende organisaties, je leert mensen telefonisch om de tuin te leiden, zoveel mogelijk telefoontjes te filteren. Managers vergaderen veel of zijn buitenshuis dus is het belangrijk dat de secretaresse zoveel mogelijk zelfstandig kan werken en de beller naar alle tevredenheid kan helpen. Ik was een kei in het afhouden van onzinnige telefoontjes, glashard vertellen dat iemand er niet is terwijl die naast je staat. Toch voelt dat voor mij niet prettig, ik krijg in sommige gevallen toch een soort medelijden, heb het gevoel dat ik iemand in de zeik neem……. het past me niet. In het dagelijkse leven ben ik juist een flapuit, woorden verlaten mijn mond nog voor ik erg in heb. Iemand voor de gek houden lukt me dan ook niet omdat ik aan alle kanten eerlijkheid uitstraal, een leugentje om bestwil is aan mij ook niet besteed, ik voel me het beste bij transparantie.

Als ik zelf eens een instantie MOET bellen dan raak ik bij voorbaat al recalcitrant, mijn nekharen gaan overeind bij het bespeuren van een belscript. Niet alleen het afhouden maar ook de slijmerigheid waar het vandaag de dag mee gepaard gaat “Goedenmiddag BLADIEBA, u spreekt met HOE NEEM IK JOU IN DE ZEIK? met IK DOE MIJN STINKENDE BEST…… waarmee kan ik U van dienst zijn?”.Steevast komen er van die standaard zinnetjes voorbij, vooral bij de grote jongens, de commerciëlen, de Amerikaanse firma’s, allergisch ben ik er voor………. bah, bah, bah!! Helaas ontkom je er niet aan en kan ik er een sport van maken de belscripts te omzeilen door heel andere vragen te stellen, een leuke opmerking te maken, het telefonische ijs te breken zodat je een ontspannender gesprek krijgt en ik me op die manier beter geholpen voel……….. ALS MENS.

Met de komst van een bewindvoerder en een curator in je leven komen er zomaar twee instanties bij. Ik ben zelf van het ‘doe maar normaal’ en probeer dit altijd af te dwingen bij mensen waar ik mee ‘werk’, lekker informeel, amicaal, los, ongedwongen maar beleefd. Van meet af aan spreek ik ze beiden aan met de voornaam, dit voelt voor mij vertrouwd en ik wil ook dat ze dat terug doen. Met ge-meneer en mevrouw heb ik niks, laat staan als men mij aanschrijft met ‘Geachte mevrouw’, ik krijg er de bibbers van…… dergelijke briefhoofden voorspellen vaak niet veel goeds. Ik houd de lijntjes graag kort. Vanuit de WSNP ben en blijf je zelf verantwoordelijk voor wat je doet en mogen er ook geen nieuwe schulden gemaakt worden, een goed contact met je bewindvoerder is dus van essentieel belang, gevoelsmatig stel je al je vertrouwen op hen in.

Onlangs hadden we een afspraak op kantoor gepland om een en ander qua communicatie en de stand van zaken te bespreken. Om dergelijke afspraken vragen wij zelf, wij willen graag weten wat er speelt en welke mogelijkheden er nog wel zijn. De eerste anderhalf jaar van ons traject hadden wij een hele lieve, meelevende, begripvolle jongedame die onlangs het toneel heeft verlaten voor het aankomend moederschap, ze keert niet meer terug waardoor wij gedwongen een nieuw hoofd toegewezen kregen. Hier gingen bij ons ook de nodige frustratie aan vooraf, het is voor ons niet zomaar een hoofd maar iemand die een onderdeel van je bestaan is geworden omdat je min of meer afhankelijk bent van degene die jou belangen behartigd, dat is dat hoofd voor ons.

Ons nieuwe hoofd houd er een andere manier van communiceren op na en kan kwetsend en belerend uit de hoek komen. Dit hele traject en die emmer met bagger hebben wij al over ons uitgestort gekregen alvorens wij in de WSNP terecht kwamen, deurwaarders en incassobureaus zijn afgestudeerd in het kapot maken en afbreken van je trots. Op het moment dat je onder bewind komt te staan, je al anderhalf jaar onderweg bent, je stinkende best doet om weer financieel gezond te worden…. dan is het niet leuk als men je nog een trap na geeft. Dat laatste gebeurt regelmatig met ons nieuwe hoofd, ik ben er van overtuigd dat zij niet bewust bepaalde uitspraken doet maar wil haar wel in de ogen kunnen kijken en haar vertellen wat het met mensen doet.

Onze afspraak zou onder andere daarover gaan, even de lucht klaren en iets ophelderen inzake een dwangbevel wat de Belastingdienst ons onlangs oplegde over een door hen ingediende aangifte. De nalatigheid van reageren vanuit het bewind naar de Belastingdienst, hoe kan het tot een dwangbevel komen? Al onze post wordt rechtstreeks doorgestuurd? Door toevalligheid zijn wij hierachter gekomen hebben zelf met de Belastingdienst gebeld en vragen ons nu af of er nog meer dingen niet soepel verlopen, het is immers allemaal een vertrouwenskwestie en dat is nu even beschaamd. De afspraak kwam al moeilijk van de grond, het nieuwe hoofd had er geen oren naar. Toen wij ons verhaal bij de curator neerlegde vond hij een afspraak wel op zijn plaats, binnen 24 uur kwam er een afspraak tot stand.

Daar stonden we dan voor de dichte deur. Bij de bewindvoerder MOET JE ALTIJD aanbellen, dan kijken ze op de camera wie of wat er voor de deur staat en bepalen ze vanaf de andere kant van het scherm of ze wel of niet open doen. Het duurde en het duurde, we hoorden gerommel aan de deur en een vreemd hoofd deed open…….. “de afspraak waar u voor komt is verzet, heeft u dat niet per mail gekregen dan?”………….. “EUHH nee….”. Enfin, ergens is er iets verkeerd gegaan maar op de vraag of we onze mevrouw de bewindvoerder mochten spreken kregen we het antwoord “die is er niet vandaag”…………. Ja……. ja……..? Vaag verhaal en met hangende schouders maar weer op huis aan, daar draaide ik het nummer en vroeg naar betreffende mevrouw “sorry, maar die is telefonisch in gesprek”………. “maar ze is er wel?”………. “JA zal ik vragen of ze u terug belt?”. Ik antwoordde met een schamele “nee…. laat maar” en voel me ZO in de zeik genomen!! We hebben nog tweeënhalf jaar voor de boeg…………. de lood zakt me soms echt in de schoenen, voor hen is het werk, zijn wij een dossier, omgekeerd beheersen hun een groot deel van ons leven #HUIL