Wij zijn dierenliefhebbers met hart en ziel, voor wij in deze shit belanden hebben we dan ook een aantal dieren met een (traumatisch) verleden opgevangen. Het opvangen van een dier op oudere leeftijd brengt altijd de nodige zorg met zich mee, het voornaamste onderdeel van het opvangen ligt voor ons in het winnen van het vertrouwen van een dier dat vaak ontzettend beschadigd is. Hier gaan maanden al dan niet jaren overheen eer een dier gewend is en durft te vertrouwen aan zijn nieuwe situatie, omgeving en mens. Wij vangen dan ook het liefst de moeilijk plaatsbare dieren op, de dieren die lang zitten, dieren die ZO beschadigd zijn, dieren die eigenlijk nergens heen kunnen, dieren waar een ander niets meer in ziet of nog maar een korte levensverwachting hebben. JUIST zo’n dier willen wij de rust geven, een plekje om op adem te komen, een plekje waar ze voelen dat er van ze gehouden wordt, een plekje waar er niks van ze verwacht wordt, een plekje waar ze mogen blijven tot het einde der dagen. Soms is dat kort, soms enkele jaren…..

Toen wij het traject van schuldhulpverlening in gingen was onze enigste voorwaarde dat de dieren die wij toen hadden (3 katten en 3 hondjes) bij ons konden blijven. Deze dieren herplaatsen om de kosten te drukken konden wij echt niet over ons hart verkrijgen. Onze Brera ontplooide zichzelf net tot een leuk, vrij hondje, is nog altijd onzindelijk en raakt bij het minste geringste getriggerd, zo’n hondje doe je niet weg. Je hebt een band die onbeschrijfelijk is, een wederzijds begrip en een net verkregen vertrouwen, dat kun je niet beschamen. Wel spraken we met de bewindvoerder af dat alle dieren mochten blijven, we zouden niks meer aanvullen of opvangen en mochten in overleg met onze dierenarts alle consulten, behandelingen en medicijnen op rekening laten lopen, de bewindvoerder draagt dan zorg voor de betalingen. Voor ons een hele geruststelling!!

Zo’n regeling is voor ons goud waard en ik kan nog altijd niet in woorden uitdrukken hoe belangrijk het contact en het vertrouwen met onze dierenarts is. Vandaag namen wij afscheid van één van onze kleintjes, onze oude Beer (Chihuahua 14 jaar) was helemaal op, zijn hart was al tijden zwak en de dosis medicijnen liep ook al op zijn max, ontzettend benauwd en in een korte tijd twee hartfalen deed ons doen besluiten dat het voor Beer tijd was voor zijn eeuwige rust. We wikkelden hem in een handdoek, we waren rustig maar de tranen vloeiden, we wisten wat ons te doen stond en moedig gingen we onderweg naar de dierenarts. Gelukkig het was spreekuur, dat scheelt weer in de kosten, hoe erg maar dit is vaak wel het eerste wat je nu denkt. Deze gedachten maken me misselijk, ik wil kunnen huilen om mijn verdriet en me niet druk moeten/ hoeven maken wat één en ander gaat kosten. In de wachtkamer zaten nog twee wachtenden, ik legde het verhaal uit en vroeg of we voor mochten omdat Beer ZO benauwd was, de mensen knikten meelevend ja en de dame in de hoek hoorde ik nog roepen ‘TUURLIJK’. De kamer van de dierenarts ging open, we legden Beer op de tafel, keken elkaar aan en kwamen overeen dat dit het beste was. De dierenarts trof zijn voorbereidingen, wij aaiden hem nog wat en toen kreeg hij zijn verlossende spuitje, het spuitje naar de eeuwige rust, het spuitje wat hem bevrijd uit zijn lijden.

Omdat het allemaal wat abrupt ging hadden we er nog niet over gesproken of nagedacht wat we met hem zouden doen. Onze andere dieren hebben we allemaal laten cremeren met de as retour, kosten voor een klein hondje zo’n schamele € 155,- Maar het hoort wel bij je rouwverwerking, wat doe je? De dierenarts bracht ons naar een ander kamertje waar wij in alle rust afscheid konden nemen van het kleine hoopje dat wij zo’n 4 jaar geleden in ons hart sloten. De verkering barstte in huilen uit, de tranen vloeiden rijkelijk, Beer werd nat en we bespraken ondertussen wat we met hem zouden doen. Vanaf het moment dat wij Beer opnamen was het duidelijk wie zijn voorkeur had, Chihuahua’s hebben de eigenschap één mens uit te kiezen en Beer had het volledig voorzien op de verkering. Deze liefde was geheel wederzijds, prachtig een boom van een vent met zo’n oude, kleine pluizenbol, zonder enige gene en trots dat hij zijn mens mocht zijn liep hij dan ook met hem over straat. Daar zaten we dan, het moment was daar, het moment van afscheid nemen. De verkering sprak tussen het snikken door zijn wens uit om Beer te laten cremeren ‘maar dan niet met de as retour want dat is weer zo duur’ snikte hij. Mijn hart brak, ik liep naar de assistente en vroeg om het nummer van het dierencrematorium, ik zou ze bellen, de situatie uitleggen en vragen of het op rekening mag. We zouden Beer meenemen, hem zelf brengen want ook dat scheelt in de kosten. In plaats van dat de dame aan de andere kant van de telefoon ook maar enig meedeleven vertoonde kreeg ik een reactie waar ik dan ZO verdrietig van wordt. Alsof het allemaal nog niet verdrietig genoeg is, ik vraag niet of het gratis mag, ik vraag of de rekening rechtstreeks naar de bewindvoerder mag en dat die dan zorg draagt voor de betaling. De mevrouw aan de andere kant wilde er niets van weten, er moest betaald worden bij afgifte van het kadaver.

Omdat mijn emoties op dat moment de grens bereiken en ik letterlijk geen woorden heb voor zoveel onmenselijkheid heb ik uit frustratie, boosheid en onmacht direct de verbinding verbroken, ik wilde er geen woorden meer aan vuil maken. Dit is onbegonnen werk, lullen tegen een muur, vechten tegen zoveel onbegrip……… terwijl we afscheid nemen. Ik keek naar de verkering die op een stoel zat met het kleine hoopje hond in de roze handdoek, zijn ogen dik van het huilen, zijn mannelijkheid en trots ver te zoeken. Voorzichtig opperde ik om hem mee naar huis te nemen, hem te begraven op het kleine strookje voortuin wat nog niet betegeld is, je moet immers wel beslissen wat je met het lijkje gaat doen.

De dierenarts kwam binnen, gaf hem zijn laatste spuitje en vroeg ons wat we met hem wilden, vastberaden zei de verkering ‘ik neem hem mee’. Het lijfje was zo zwak dat het een mooi en rustig heengaan was, ik wikkelde hem in de handdoek, legde mijn hand op de rug van de verkering en liep naar de auto. Stilletjes reden we naar huis….. Thuis vond ik nog een mooi wijnkistje, hij paste er precies in, een oud t-shirt als bedje. V. pakte een schep en begon te graven op ons enige stukje open grond, een gat groot en diep genoeg voor het kistje. Moedig klaarden we de klus en besloten een plantje te kopen wat we op deze plek zouden zetten, we veegden de boel aan en snelde naar de plaatselijke plantenkiosk, een middelgrote plant met paarse bloemetjes voor € 3,99………… rouwen mag toch wat kosten? Het geeft ons in ieder geval het gevoel dat we hem een waardig plekje geven, dichtbij huis, het plekje waar hij zijn rust en zijn mens vond.

 Dag lieve Beerie, dag kleintje…………. tot ooit!!

Kostenbesparing: € 151,01 + benzine

 

Daar ga ik dan, met de billen bloot, zo voelt het, tot op het bot gekrenkt, niks meer van over en toch wil ik dit met jullie delen. Lang heb ik getwijfeld, gewikt en gewogen maar hoe open ik over alles ben, NOOIT vertel ik trots dat ik een schuldenaar ben, te boek sta als een wanbetaler, een berg schulden heb en dat ik geen ene rooie rotcent te besteden heb, NOOIT. Om maar meteen met de deur in huis te vallen, begin 2012 ben ik persoonlijk failliet verklaard om in december datzelfde jaar door een gerechtelijke uitspraak te kunnen doorstromen in een schuldhulpverleningstraject. En dat valt zwaar, ook al blijf ik altijd relativeren en weet ik dat er mensen zijn die het slechter hebben, ik wil jullie laten zien hoe een schuldenaar gebukt gaat onder het altijd moeten puzzelen met geld. Wat zijn de breekpunten, hoe ver gaan sommige dingen eigenlijk, waar blijft je trots, wie zijn je vrienden, wat moet je laten, wat moet je doen?

Met mijn verhalen en ervaringen hoop ik een taboe te doorbreken dat er ondanks de crisis nog altijd rust op het leven van een armoedzaaier. Het begint al in den beginne, het moment dat je het ‘je vrienden’ gaat vertellen, zoetjes aan, stapje voor stapje, ontmoeting per ontmoeting en dan altijd het juiste moment zoeken, met lood in je schoenen de afspraak plannen omdat je weet dat je wat kwijt wil. Hoe zullen ze reageren? ‘Hoe heeft het zo ver kunnen komen? Wat is eraan vooraf gegaan?’ Vrienden kennen mijn verleden en weten hoe een en ander ontstaan is, digitaal wil ik er kort over zijn en kan ik het niet spannender maken dan een nasleep van een scheiding, een gerechtelijk ontslag, een depressie, een daaruit voortvloeiend geschil met een agent, en door ellende ontstane post een ‘brievenbusangst’ gecreëerd.

Als je op een dag door de bomen het bos niet meer ziet en voor elke dag een overlevingstactiek bedenkt dan kun je de stress van de boodschappen die de letters op het papier aan je toevertrouwen er gewoonweg niet meer bij hebben. Ik had gewild dat er op dat moment iemand was die alles van me overnam, mijn zaken regelde en mijn belangen behartigde, ik was op en zelf echt niet in staat te vechten tegen een muur van zoveel negativiteit. Na twee jaar ontstaat er dan een flinke achterstand welke niet op een redelijke wijze valt in- of op te lossen. Dan krijg je te maken met ZOVEEL instanties dat je ook daarin verdwaald, het doet je de moed opgeven en je laat opnieuw je hoofd hangen, moddert nog een jaar aan, probeert overal aan de bel te trekken maar voelt je ongehoord.

Het laatste jaar voor mijn faillissement heb ik zonder warm water geleefd, afgesloten, badderen deed ik met pannen gekookt water en waande me dan soms in ware luxe. Op de dag dat je alles uit handen geeft ga je naar huis met een heel verlicht gevoel, alsof je een groot deel van je ballast hebt achtergelaten. Dikwijls roep ik dat elke euro schuld zich als kilo heeft omgezet en als zware last op je schouders rust. Ik ben persoonlijk flink wat duiten schuldig dus je kunt je voorstellen hoe ik soms letterlijk gebukt ga onder deze bagage. Vanaf dat moment ben je in ieder geval verzekerd van geld, een paar tientjes per week maar er is geld, en hoe fijn is dat? Dat zorgt al voor zoveel rust! Tel daarbij op de lege brievenbus, mijn post word allemaal doorgestuurd naar mijn bewindvoerder, ik vind het HEERLIJK!

Ik heb letterlijk het gevoel dat ik op adem kan komen, de enveloppen die ik ontvang zijn sinds een jaar meestal de leuke poststukken als kaartjes met lieve boodschappen, van lieve vrienden die je een hart onder de riem steken. Van alles maak je mee als je aan het randje van leven leeft, want dat is het, hoe hard je ook mee wil doen door de beperking van het leven in ‘gevangenschap van vrijheid’ sta je aan de zijlijn van het leven. Het zijn de kleine dingen die het doen, die je leert kennen, leert zien, horen, voelen en proeven in tijden van crisis.