Home PLOG WO 24 SEP – EEN LAATSTE RIT, EEN LAATSTE WANDELING, EEN LAATSTE...

WO 24 SEP
VANDAAG DE LAATSTE VOLLEDIGE DAG OP DE RANCH. MORGEN GA IK WEER TERUG NAAR ALLES WAT IK LIEF HEB. MAAR VOOR EVEN SLURP IK NOG ZOVEEL MOGELIJK SPAANSE RUST EN VERGEZICHTEN.

20140924_075400
06.30 uur: Volgens mijn slaapapp heb ik er maar liefst negen en een half uur op zitten. Ik voel me uitgerust en ga naar buiten om te kijken hoe de zon opkomt.

20140924_075451
Het is al licht maar langzaam trekt ze op tot ver boven de bergen.

20140924_084010
Weer terug in de caravan hoor ik gerommel aan de deur, het is Sarah die komt vragen om een stukje brood. Wat een geluk er ligt nog wat van gisteren, weliswaar hard maar voor een hond nog eetbaar.

20140924_084838
Ik ontbijt met een kommetje yoghurt en mijn geijkte kop thee.

20140924_094234
Boven in de Galaria schrijf ik de dingen van me af. Het helpt me, zet aan tot denken en plaatst de dingen vaak in een ander perspectief.

20140924_094203
Ik krijg hulp van de huispoes.

20140924_095715
De andere dames zijn eerst aan de beurt. Mijn wachttijd benut ik tot het maken van foto’s. Hier ziet U Sabrina. Een van de paarden waar ik het meeste mee heb.

20140924_095726
En daar is zonnestraaltje Pablo. Mijn nummer ÉÉN!!

20140924_095911
Met een klein beetje geduld krijg ik ze alletwee tegelijk in beeld, ziet U.

20140924_095945
Ze zijn ook heel lief samen en nemen om beurten een slok water. En dat terwijl Sabrina doorgaans erg op d’r zelf is. Ik ga haast denken dat ze het er voor deze gelegenheid even op waagt.

20140924_103012
Mijn wachten word beloond. Ik mag één van mijn favorieten kiezen voor een laatste rit. Aangezien Sabrina nog niet onder het zadel is is mijn keuze snel gemaakt. Met wie anders dan dit familielid van mijn lieve meis zou ik deze ervaring willen ondergaan?

20140924_111308
Vergezeld door één van de honden maken we de tocht van ruim zes kilometer rondom te ranch. Pablo stapt trouw de steile berg op om me naar het hoogste punt van de ranch te brengen. Van daaruit heb je een prachtig weids uitzicht.

20140924_104526
Het was even wennen maar deze cowboystijl bevalt me wel. Je hangt wat lekker onderuit gezakt in het zadel, dit in tegenstelling tot de Engelse rijstijl welke doorgaans in maneges aangeleerd wordt.

20140924_111628
Weer terug op de ranch ontdoen we Pablo van zijn warme Spaanse zadel en krijgt hij wat koekjes. Ik geef hem een klopje op zijn hals en een aai over zijn hoofd, dank je wel lieve Pablo!

20140924_115344
Tijd om te voeren. Ik neem plaats in de aanhanger achter de trekker…

20140924_115334
… met uitzicht op deze cowboy.

20140924_115816
We scheppen de wagen vol met hooi en al liggend laat ik me naar de paardenwei rijden.

20140924_115916
Hier leggen we enkele hopen neer.

20140924_124906
Na de voerbeurt houden we siësta, tijd om zelf weer wat in de pannen te roeren. Ik maak hetzelfde goedje als gisteren maar vervang de ham door salami.

20140924_125813
Broer en zus lusten ook wel een broodje. Nou vooruit dan maar.

20140924_141759
Na de siësta gaan we weer naar boven. Bij de Galaria mogen we allemaal een tekst op de muur schrijven. Jammer genoeg kom ik later tot de ontdekking dat er in mijn tekst een spelfout in zit.

20140924_142809
De inhoud van de tekst refereert naar een periode die ik achter me heb gelaten en ook diep van binnen voel. Materieel is niks, de vriendschap van een dier is onbetaalbaar.

20140924_145829
Na deze creatieve uiting hebben we de tijd aan onszelf. Ik knuffel en vermaak me wat met de ezels. En zij met mij.

20140924_150119
Betsy poseert ook nog een keertje.

20140924_150333
En dan besluit ik nog een wandeling te maken. Onderweg spot ik nog wat paddenstoelen. Ziet U, ze lijken wel op paardenmest maar het is toch echt een Spaanse paddo.

20140924_150502
Vanaf boven kijk ik op de grazende paarden.

20140924_151246
Ik spot een deel van een oude bunker uit de tijd van de Spaanse oorlog.

20140924_151251
Zolang je het pad volgt kun je hier niet verdwalen.

20140924_151305
Mooie vergezichten.

20140924_151330
Jammer dat het wat heiig is. Anders had ik ongetwijfeld nog veel verder kunnen kijken.

20140924_151526
Her en der nog overblijfselen van de brand.

20140924_152012
En het bewijs dat deze paddo’s echt paddo’s zijn, te zien aan het steeltje waarmee deze zich vasthoud in de aarde.

20140924_152239
Een dode aangetaste boom, zwartgeblakerd en gesneuveld.

20140924_152748
Ik neem voor de laatste keer nog eens plaats op mijn favoriete plek. Hier geniet ik van het uitzicht, de wind en muziek van Passenger.

20140924_151856
Het voelt dubbel. Ik zou hier wel voor altijd willen blijven. Ver weg van de bewoonde wereld. Groen, rust en ruimte. En een aangenaam klimaat.

20140924_153617
En dan volg ik voor de laatste keer het pad naar beneden.

20140924_173637
We verzorgen de laatste voerbeurt en splitsen dan op. Ieder weer naar zijn caravan, zijn veilige haven op de ranch. Ik schrijf zoals gewoonlijk de dag van me af.

20140924_175758
En verplaats mijn foto’s naar een USB stick. Veel te bang om het beeldmateriaal van deze bijzondere reis kwijt te raken. Dit is iets dat ik altijd met me mee zal dragen. Iets waar ik geregeld aan terug zal denken en me dan hopelijk tot steun kan zijn. Wat ik hier heb meegemaakt en heb achtergelaten had ik nooit durven dromen. De Rainbow Ranch is een magische plek!

Dag dag…

Similar articles
5 replies to this post
  1. Fijn dat je er zo veel aan hebt gehad. Voor ons lezers is het lastig te zien waar het hem in zat. We zien je eten, slapen, paardje rijden en met stenen zeulen. Dat kan hier ook denk ik dan. Maar natuurlijk is niet alles in woord en beeld te vangen. Eigenlijk bijna niks. Dus moeten we je geloven. Dat het echt de moeite (een week van huis!) waard was. Hopelijk kun je weer wennen aan het rare kleine drukke Nederland waar nu iedereen bang geworden is voor IS. Doe voorlopig maar even heel rustig aan. Wees lief voor de verkering. Als hij tenminste heeft gestofzuigd.

    • Mooi dat je dat opmerkt! Kon dat maar hier in ons eigen landje inderdaad. Het is ook de kracht van ver van huis zijn waardoor je makkelijker kunt loslaten, als ik voor mezelf spreek. De komende tijd zal ik ervaren wat het allemaal met me heeft gedaan, het moet allemaal nog even vallen 😉 Ik ervaar het tot nu toe als iets waar ik op terug kan kijken als de dingen me weer overvallen, het geeft me kracht omdat ik nu héél bewust ben bezig geweest met mijn verdriet. Dat heeft in ieder geval zijn plekje gekregen. En wat IS betreft, ik wil het NIET weten. Al die enge boze mensen die elkaar kapot maken, dat gaat mijn walgingsmeter ver te boven.

  2. Ik volg je al een poosje omdat je plog zo hartverwarmend en menselijk is. Het is heerlijk om je verslag te lezen…Je bent ontzettend stoer dat je dit gedaan hebt….ik hoop zo dat je ermee verder kunt.
    Veel sterkte met het wennen in ons kikkerlandje. 🙂
    Marina xx

  3. Wat een mooi en bijzonder verslag van een intense week. Ik vind het heel erg dapper dat je dit hebt gedaan en hoop dat alles wat je hebt gedaan en hebt doorstaan je verder zal helpen.
    Door je mooie foto’s heen, heb je rust laten zien…en nog veel meer wat ik niet onder woorden kan brengen. Dank je wel dat je dit gedeeld hebt.

Leave a Reply