Home PLOG ZA 29 NOV – EEN WINTERDIP, EEN UITBARSTING, SUDDEREN EN EEN LICHTLAMP

ZA 29 NOV
VANDAAG KNALT MIJN HUMEUR VERSCHRIKKELIJK ONDERUIT EN BLIJF IK UIT VOORZORG MAAR EEN DAGJE ACHTER DE VOORDEUR.

20141129_101747
08.30 uur: Ik slaap een klein beetje uit. Als ik voor de spiegel verschijn zie ik het al: vandaag gaat het niet worden.

20141129_095008
Hup wat van dit.

20141129_103038
En maar eens beginnen met een warm bad. Misschien knap ik daar wat van op?

20141129_114552
Ik dompel mezelf voor anderhalf uur onder om er vervolgens nog niet geheel vrolijk uit te komen. Ik kleed me aan voor het middag wandeltje met onze hondjes. Wat is het koud buiten!! En kan iemand die dimmer wat verder open draaien? Ik ben meer van de sfeerverlichting 😉

20141129_120644
Gewapend met een muts en handschoenen stap ik op de fiets.

20141129_120732
Ik maak een tussenstop bij deze deur en ga naar binnen met de sleutel.

20141129_120808
Als ik de tussendeur open word ik uitbundig begroet. Iets minder uitbundig word ik van het hondenkwaad wat de kleintjes hebben uitgevreten. ‘Jongens, dit is toch iets voor poezen? Van behang en meubels blijf je af!’ Mopperend ga ik door mijn knieën om de snippers bij elkaar te rapen. Ik app Y. het resultaat door van haar afwezigheid. Ze reageert gelukkig nogal laconiek. Niet dat ik er wat aan kan doen, maar toch.

20141129_121752
Hup schorem naar buiten!

20141129_123251
Als het grut weer thuis is afgeleverd ga ik door naar mijn volgende bestemming. De pakjesboer.

20141129_123500
Het is zaterdag en een drukte van jewelste. Overal prikkels in de vorm van pieten, draaimolens, sirenes, gillende kinderen en uitbundige mensen. Ik frummel wat in mijn jaszak op zoek naar een lijstje…

20141129_124628
… snel een rondje door deze toko.

20141129_131727
En zoef… op de bank met een broodje uit de oven.

20141129_170124
Halverwege de middag komt de verkering naar beneden. Hij kan niet meer slapen. Als hij me vraagt hoe het gaat barst ik huilen uit. Er volgt een hele klaagzang en een overdosis adrenaline maakt zich meester van me. Ik kan het niet stoppen en er lijkt geen einde aan te komen. Het lucht me niet op, het zit me eerder in de weg. Het zijn opgestapelde frustraties van het moeizame proces van het openen van een bankrekening. Het zijn de donkere dagen, het is het gemis van bepaalde mensen in mijn leven, het stomme redeneren van onze bewindvoerder. Het is van alles waar ik even geen raad mee weet. Het overweldigd me zo. Al die keuzes die op ons afkomen. Wat is wijsheid? Doen we het wel goed? Gaat het allemaal wel lukken? En waarom werkt er niemand mee? In mijn hoofd maak ik het waarschijnlijk allemaal groter dan het is. Aangestuurd door angst. Anyway, het is gewoon een kutdag vandaag. De verkering bied aan naar Meis te gaan, dankbaar maak ik gebruik van zijn aanbod. In ruil daarvoor zwengel ik mezelf aan om met dit oorlogshoofd een pannetje coq au vin te bereiden.

20141129_170059
Ik doe het gewoon. Niet mokken… lekker sudderen in dit geval.

20141129_170832
Laat ik een kop thee nemen. Een ontspannend Yogi theetje.
‘Mooie spreuk erbij, niet zeuren.’
‘Het leven is mooi…’
‘Soms’
‘Nu niet’
‘Vandaag niet’
‘Vandaag is alles KUT’

20141129_190432
Als alle voorbereidingen zijn getroffen en het echte sudderen een feit is, verspreid zich langzaam een goddelijke aroma van een maaltijd waar ik mijn lippen bij af lik.

20141129_174835
Sudderen kost tijd. Net als die uitbarsting van vandaag. Blijkbaar heeft het bij mij ook al een tijdje gesudderd. Het heeft zich ontaard tot een orkaan met windkracht 15. Door het bezig zijn is de wind iets gaan liggen. Maar ik ben uitgeput en leeg gezogen voor vandaag. In de wachtkamer van de coq au vin maak ik het mezelf gemakkelijk in het hoekje van de bank, met deze wereldse versnapering. Het is een tijd geleden dat ik puntchips met spuitkaas at. YAM!!

20141129_201121
De verkering is inmiddels terug en ik was even weg gevallen. Het eten is klaar en mijn lucht wat geklaard. Met een bordje op schoot dan maar.

20141129_211057
Na het eten praten we nog wat. Het ging zo goed zegt de verkering. Ja, daarom maakt het me ook zo van slag dat het er toch nog zit. Het is absoluut minder maar WOW wat gebeurt er in mijn hoofd zeg als de orkaan op zijn hoogtepunt is. We zoeken naar allerhande oplossingen. Lichttherapie? Misschien is dat het. Die heb ik nog niet gehad en misschien is het gewoon een gebrek aan daglicht en dus een gebrek aan vitamine D. Ik zou extra onder de zonnebank kunnen gaan, maar dan kleur ik zo onnatuurlijk donker. Op internet zoeken we naar een speciale lichttherapie lamp. Zou het wat kunnen zijn? Want verder doe ik braaf mijn dingen. In bad, onder de zonnebank, op tijd naar bed, rond dezelfde tijd op staan. Structuur, gezonder eten. Wat gaat er niet goed en waar kan het beter? Ik kom in actie en maak een lijstje. Dat geeft me rust. Ik maak een planning voor het komende jaar. In mijn hoofd ben ik daar al tijden mee bezig nu zet ik het eens op papier. Welke kant wil ik op en hoe kom ik daar? Terwijl mijn lijf is uitgeput heeft de bovenkamer spitsuur. Ik ga naar bed en probeer met een flutprogramma nog wat te ontspannen. Want slapen MOET. MOET. MOET. MOET!!!!!!!

Dag dag…

Similar articles
2 replies to this post
  1. Soms is het gevoel er gewoon.
    Soms is er ook geen reden voor te vinden.
    Laat het er maar eens gewoon zijn.
    Het gaat altijd weer over, dat bewijs je keer op keer.
    Je blijft in beweging en je gaat nog steeds keihard vooruit.
    Ik geloof er wel in.

    En je pakketje is vandaag aangekomen 😉
    Woehoe!
    Dankjewel.

    • Dat is wat ik ook (opnieuw) moet leren. Welke gevoelens zijn gewoon en welke buiten proporties? Dank voor je vertrouwen! Dat voelt altijd fijn 😉

      Super dat jullie zo blij zijn met de truitjes voor Tibbs. Het lag hier te liggen en ik zag hem het in gedachten al dragen. Leuk dat de kleertjes van mijn kleine grote vriend nu een nieuw leven krijgen.

Leave a Reply