Home PLOG ZO 22 FEB – WEGGEVEN, EEN TURKSE SUIKERSPIN, RESTJES EN MEDELEVEN

ZO 22 FEB
VANDAAG IS ER NIET ZOVEEL DAT MOET. KLINKT ALS EEN ZONDAG, NIETWAAR?

20150222_082358
08.30 uur: Gevoelsmatig heb ik maar twee uur geslapen en wordt ik door de wekker gewekt in de vierde fase van mijn slaap. Oftewel, het diepste stukje slaap. Het deel wat we nodig hebben om echt tot rust te komen. Maar nu de ogen open zijn is omdraaien ook geen optie meer. Het scheelt, er is niks dat hoeft vandaag.

20150222_083522
De honden staan wel op standje actie en willen graag naar buiten. Het is aangenaam rustig op straat en het vroege zonnetje voelt al krachtiger.

20150222_113120
Thuis kruip ik achter de laptop voor het maken van een plog. Het wil allemaal niet zo lukken de laatste tijd. Ondanks dat elke dag anders verloopt komt het de laatste tijd voor mijn gevoel toch steeds op hetzelfde neer. We zitten binnen, eten, drinken, slapen en kijken tv. Naast me vist er iemand naar aandacht. Ach wat, ik klap de boel dicht en ga in huis opruimen. Er zijn weer een hoop items die ik in de weggeefhoek kan plaatsen. Laat ik daar eens aan beginnen.

20150222_115401
Ik brunch met een warm landbrood met aioli.

20150222_155433
Ook mijn nagellak verzameling moet eraan geloven. Vorig jaar las ik ergens dat je nagellak NOOIT moet delen. Er kunnen bacteriën in het potje terecht komen van de ander. Het kan leiden tot infecties en in het ergste geval groeit er nooit meer een nagel. Nu ik zo hard mijn best heb gedaan om na 29 jaar het nagelbijten af te leren durf ik dit risico echt niet te nemen. De berg lakjes die ik niet zelf heb aangeschaft maar heb verkregen via via gaan dus de deur uit.

250px-Osman_Hamdi_Bey_001
Dit is een afbeelding van een doek dat ik eens kocht tijdens een vakantie in Turkije. Het is een replica van The Turtle Teacher van Osman Hamdi. Het sprak me destijds aan door het kleurgebruik en het lichtinval door het raam. Het raakte me. In huis hebben wij er nooit een geschikte plek voor gevonden en ik ben bang dat dat er ook nooit van gaat komen. Na lang beraad heb ik besloten er afstand van te doen. Nadat ik het heb aangeboden in onze plaatselijke geefhoek wordt er al snel op gereageerd. Het is een Turkse familie die meteen weet waar het over gaat. Online zie ik ze veel voor anderen doen. Ik gun het ze en beloof dat het voor hen is.

20150222_133554
Omdat ze zo dichtbij wonen besluiten we het te brengen. Ze zijn dol enthousiast en ontzettend verbaasd dat een Nederlands meisje met een Otamaans doek aan komt zetten. Ze vertellen honderd uit over het deel van de geschiedenis en wat dit verhaal voor hen betekend, het behoort tot hun roots. Ik krijg een paar dikke zoenen…

20150222_134046
… en meneer drukt me een bordje Turkse zoetigheid in de handen. In de auto nemen we een hap van iets dat we nooit eerder hebben gezien, laat staan geproefd. We weten niet wat het is of hoe het heet. Het is een soort dradig iets dat smaakt naar chocola, in de mond smelt het een beetje op dezelfde manier als een suikerspin. Wij noemen het voor het gemak Turkse suikerspin.

20150222_143054
Met het bordje op schoot rijden we door naar de gele.

20150222_143759
We halen haar op voor een flink rondje om.

20150222_162819
Met een paar rode wangen komen we thuis. We besluiten het op een luieren te zetten en installeren ons in de bank met wat lekkers.

Screenshot_2015-02-22-16-27-14
Op de harde schijf vinden we deze gisterenavond opgenomen film. Volgens de gids een **** verhaal. Ik weet niet waar ze dat vandaan halen en op baseren, wij vinden er allebei geen klap aan. Wat een moeizaam en langzaam op gang komend gebeuren zeg. Toch zitten we ‘m uit.

20150222_194929
18.30 uur: laten we eens van de luie gat afkomen en wat eten fabriceren. Te beginnen met een restje hachee.

20150222_195831
Gevolgd door wat opgebakken aardappels en een berg sla. SMULLEN!!

11001988_944744645536328_1810398835_o
We krijgen een update van Osman. Hij heeft een prominente plek in de huiskamer gekregen. Ik bericht nog wat over en weer met de dame en kom erachter dat onze Turkse suikerspin, Helva heet.

20150222_204614
Zondagavond, tijd voor DE boeren. Vanavond gaat er niemand naar huis en komt er hopelijk een beetje schot in de tent. In tegenstelling tot voorgaande jaren vind ik het nu wat tammig allemaal. Er is naar mijn idee nog niet één echte vonk over gesprongen. Bij boer Theo is het zelfs helemaal droef, vorige week vertrok Ria en nu weet Nancy ook niet of ze blijven wil. Ocharme.

20150222_212956
Ongemerkt snaai ik een halve zak gepofte rijst naar binnen, tot ik er misselijk van ben. Na de boeren kijken we gezamenlijk nog even naar Divorce. Dan gaat de verkering de deur uit voor een nachtdienst, ik laat de honden uit en ga met mijn volle buik naar bed.

Dag dag…

Similar articles
2 replies to this post
  1. Ik begrijp ook niet waarom dit de beste Nederlandse film v/h afgelopen jaar is. Wel amusant maar verder… Zegt misschien iets over de rest? Leuk van die Turkse mensen. Als je zoals ik de hele dag online bent kom je toch heel veel haat en angst voor ‘het vreemde’ tegen. Terwijl bijna alle mensen in het echte leven gewoon heel aardig zijn. En buitenlandse mensen zijn heel vaak ongekend hartelijk. Zoals wij vroeger waren zeg maar. Goeie actie van jullie!

    • Haha zo heb ik het nog niet bekeken maar het zal inderdaad iets over de rest van de kwaliteit zeggen. Maar ach zoals mijn vroegere leraar altijd riep: slechte moeten er ook zijn anders zie je het verschil niet meer. Zo’n zinnetje dat altijd is blijven hangen en precies hier van toepassing is 😉

      Het is jammer die angst en haat onderling. Ik wil me er verder ook niet over uitspreken. Onder alle kleuren en afkomsten heb je goed en kwaad. Mijn inziens leven we gewoon te dicht op elkaar. Maar af en toe iets aardigs doen voor elkaar mag wat mij betreft een nieuwe mode worden.

Leave a Reply